آرمیتا

یادم می‌رود چیزها را کجا گذاشته‌ام؛ صبح‌ها، جعبه‌ی گذشته را؛ ظهرها، کیفِ نفرت را؛ و شب‌ها، چمدانِ خشم را. فردا مسافرم... از تمامِ این‌ها، تنها لباسی را که بر تن دارم، با خود خواهم برد؛ انسانیتم را. #آرمیتا

از تلخ گذشته، کام شد غم‌پرور یک عمر به رویِ عشق بستم همه در امروز که عشق آمده پیشِ دلم از شوق، کلاهِ عقل افتاد ز سر #آرمیتا

آغوش گرفته باز هم جنگ مرا من شیشه تو می‌زنی به یک سنگ مرا من می‌شکنم ذره ذره در خویش باور تو نمی‌کنی چرا مرگ مرا #آرمیتا

انگار جهان درهم و برهم شده است؛ چون پینوکیویِ قصه‌ام، آدم شده است. انسانم و آرزو شده انسانم در شهر، چقدر آدم کم شده است. #آرمیتا

شاید سزاوار نباشد از عشق بگویم؛ اما از تو، که هم عشقی و هم جانی، نه. تصدقت شوم، ای مهربان‌ترینِ مهربانان. اگر عشق قد برافراشته و بر طبلِ مهربانی می‌کوبد، از عطرِ حضورت سرمست است و در سایه‌سارت جان می‌گیرد و سبز می‌شود. به‌راستی، کدامین دیده تابِ چشم بستن بر درخششت را دارد؟ از من چه می‌خواهی؟ که در برابرِ بتی سرِ عبادت فرود آورم؟ نه... تا زمانی که تو عشقِ منی، من بت‌شکنم، نه بت‌پرست. #آرمیتا

زمستان رفت؛ بهار، بی‌اجازه رسید. ما سهمِ خاک نبودیم، اما سبز شدیم. #آرمیتا

دو پایِ جهان دوباره لنگ شده است در شهرِ دلم دوباره جنگ شده است دل، لشکرِ فکر را اسیرِ خود کرد چون عرصه برای افکارم تنگ شده است #آرمیتا

واژه‌ها دست‌پاچه شدند؛ از لبم فرو ریختند و پیشِ دستان تو زانو زدند. آرمیتا

شرمم به مثالِ جوی، سرریز شده چون تیغِ نگاهِ چشمِ تو تیز شده من شعله‌ی خورشیدِ عیانت هستم یاچشمِ تو ناپاک چنین هیز شده؟ #آرمیتا

عشقِ جانم، تصدقت شوم. زندگی، به ماه می‌ماند؛ همان که هر شب دامنِ نقره‌فامش را بر آسمانِ دل می‌گستراند و خاموش، دلبری می‌کند. من زندگی را دوست دارم؛ اما تنها آن‌گاه که با تو و در کنار تو معنا می‌یابد. خدایا، با تو، ماه چه هلال باشد و چه بدر، تماشایی است؛ و زندگی، چه راه باشد و چه مقصد، سرشار از آرامش و امید. #آرمیتا

آرد می‌ریزد بر گیسوانِ سیاهم؛ زندگی هنوز پیریِ مرا به چشم نمی‌آورد. #آرمیتا

عشقِ جانم، گاهی جهان به جنگلی می‌ماند که در آتش می‌سوزد. در شگفتم چرا آدمیان سال‌ها بذرِ جنگ کاشتند؛ اکنون، ناگزیر، فصلِ دروی همان بذرهای خونین فرا رسیده است. #آرمیتا