شعرخیالات | سعید سیفی

۳۴) گردابِ خاطره خالیِ پُرم از فردا ته‌نشینِ حال مقصدم گذشته کی می‌رسد گردابی تا دهد مرا از این قعر نجات

۳۳) بادآورده‌ی بربادرفته در کویر سرسبزت من اصیل بی‌ریشه‌ام؛ تبارم باد است.

۳۲) بن‌بست کوچه‌ای که از عشقِ خیابان شدن به بن‌بست رسیده، روانم.

۳۱) ابرها خون نمی‌بارند چنارها می‌گریستند از ردِّ خون بر تنهٔ هم‌نوعشان. نه... چنارها، اشک‌هایتان را به ریشه‌ها بسپارید؛ زیرِ چوبه نهالی بکارید. آبش دهید تا از دلِ خاک هم‌کوچِ آسمان شود؛ بالا و بالاتر رود، همدمِ ابرها شود. آنجا شاید با طناب ابرسواری کنند آرزوها. آنجا شاید از آغوشِ ابرها ببارند آرزوها. اینجا طلوعِ خورشید غروبِ آرزوهاست بر چوبهٔ دار. اما آنجا ابری ابری را دار نمی‌زند بر دوشِ آسمان. اما چه خیالی…

۳۰) مانده از شب ماهِ صبح‌گاهی‌ست شادی‌ام؛ هست، بی‌آنکه بتابد.

۲۹) بوسه‌‌های چروکیده بوسه‌های شسته‌رفته لب‌های دوخته‌شده عشق؟ پیچیده لای ملافه‌ی سکوت و سُر می‌خورد از درز دندان‌ها الفبای دوست داشتن بیا و دیگر اتو نکش لب‌ها را بیا تا چروک بوسه‌هایمان مچاله کند سکوت را تا شاید باز شود از دهانمان گره‌ی دوستت‌دارم‌ها

۲۸) طلوع بنفش طلوع می‌کند از میان لب‌های سرخآبیِ خورشید و آسمان، بوسه‌ی بنفشِ غروبت.

۲۷) وهمِ برگ بر تنه‌ی تنم تراشیدند نقشِ وهمی: برگِ سبزی بر درخت همیشه زمستانی

۲۶) گیسوان خاطره به باد حسادت می‌کنم آن‌وقت‌ها که زلفت را به آغوشش می‌سپردی. اما اکنون هردو دلتنگِ گم‌شدنیم؛ باد لای گیسوانت و من، در رؤیای نوازشت. گرچه دیگر موهایت در باد پیچ‌وتاب نمی‌خورد، اما من هنوز گم می‌شوم لایِ پیچ‌وتابِ خاطره‌ات.

۲۵) رویشِ سرما _ به کجا می‌روی؟ _ به باغِ دوستی آنجا که درختان از شوق برای هم برگ‌نثار می‌کنند من آن درختِ بی‌برگم وسطِ تابستان و از تنم میوه‌ی دوست‌داشتن روییده گرچه همواره در رؤیاهایم کرمی آن را می‌خورد و من می‌مانم در تابستانی که زمستانی‌ست

۲۴) وهمِ پیله پریدن، بال زدن... من به وهمِ پروانه شدن می‌اندیشم؛ گرچه پروانه‌ای که امیدش را به پیله باخته، چاره‌ای جز پرواز ندارد.

۲۳) آخرین صید در کنار دریاچه شادی‌ام را سرِ قلاب می‌گذارم تا ماهیِ خنده صید کنم اما این، باتلاقی بیش نیست؛ زخم‌های بیست‌ساله‌ام را طعمهٔ سایه‌ها می‌کنم تا شاید آخرین ماهیِ مرده حوضِ کودکی‌ام را به یاد بیاورد.