موومان اول

بار روی شونه هام از کل وزن بدنم بیشتر شده، حتی خودمم نمی‌دونم چطور هنوز دارم حملش می‌کنم. هنوز خودمم نمی‌دونم چطور شونه هامو حس میکنم. هنوز نمی‌دونم چطور با این سنگینی ادامه میدم. معجزه که میگن اینه؟

مهم نبود اطرافم چقدر شلوغ بود، من در واقعیت تنهاتر از آن بودم که دیگران می‌پنداشتند.

روز کسانی که هنوز هم بعضی روزها به عشق کتاب هایشان دوام می آورند، به کتاب ها پناه می‌برند، برای خواندن کتاب تا صبح بیدار می‌مانند، هنگام رفتن به کتابفروشی ها ذوق می‌کنند و روی جلد کتاب ها دست می‌کشند، مبارک. «برای همه ی کتاب هایی که زندگی ما را تغییر دادند»

من مرغ خوش آواز و همه عمر به پرواز چون شد که شکستند چنین بال و پرم را

تو گفتی ارزش نداره، ولی من به خاطرش چند روز گریه کردم. تو گفتی ارزش نداره، ولی سنگینیش کمرم رو خم کرد. تو گفتی ارزش نداره، اما من روح و روانم رو سرش باختم. تو گفتی ارزش نداره، اما من بخاطرش شبیه آدمایی شدم که ازشون متنفرم. تو گفتی ارزش نداره، اما نوشته های منو غم برداشت. تو گفتی ارزش نداره، ولی واسه من خیلی ارزش داشت.

من را انکار می‌کرد و این انکار را تکرار می‌کرد.

دیدم ای بابا، دنیای ما از نبرد رستم و سهراب هم خونین تر، از گریه ی تهمینه هم سوزان تر است‌. ؛ تکه هایی از یک کل

تو روز گذشته، یه فروپاشی روانی رو پشت سر گذاشتم. علی‌رغم تمام مقاومتی که کردم. با صدای بلند پادکست گوش کردم، فیلم دیدم، آهنگ پلی کردم، هندزفری گذاشتم و محکم، در حالی که توی چند متر جا از این ضلع دیوار به ضلع رو به رو می‌رفتم، پاهام رو به زمین کوبیدم. تمام اتاقم رو جوییدم و حتی تنهایی یک تخت رو جا به جا کردم. با مشت هام به جون تشک تخت افتادم و به جای تشک، مشت هام شکست. دست هام شکست. سد اشک هام شکست. در نهایت مثل همیش…

آن روزی را به یاد بیاور که زندگی کردی. به ذوق کتابی تا صبح بیدار ماندی، چشمانت را ساعت ها به صفحات دوختی. به ذوق دیدار آدمی تپش قلب گرفتی. از استرس، دستانت را لرز برداشت. برای خریدت ذوق کردی، برای غمی گریه کردی، برای عزایی زجه زدی، به ذوق لبخندش ادامه دادی، ذوق کردی و به ذوق رفتن، ماندی. به ذوق رسیدن دوییدی. به ذوق زندگی، مُردی.

من دلتنگ تو نمیشم، من دلتنگ حضورت تو اون لحظه میشم. واقعا اگه تو بودی چیکار می‌کردی؟ اگه تو بودی، چیکار می‌کردم؟

چه زندگی هایی که لا به لای این کتاب ها، پیدا نشده. چه چشم هایی که روی خط به خط این کتاب ها قدم نزده. چه خاطراتی که اینجا گم نشده. چه زندگی هایی عزیزِ من! کتابفروشی نیل ketab_nill@ کتاب های شما رو خریداری میکنن.

بعضی اوقات که نمیتونم بنویسم، کلافه میشم.از خودم گله می‌کنم. انگار توی هر چیزی که باید می‌نوشتم و ننوشتم، انگار توی نانوشته ها، توی نگفته ها غرق میشم. وقتی نمیتونم بنویسم انگار لال شدم. انگار دیگه نفس نمی‌کشم. امیدوار قبل از این قلمم از دستم بره، عقلم از سرم بره که نفهمم چی به روزه قلب و قلمم اومده.