Jejune.

گنبد را بلیس و مناره را در خود فرو کن.(میدان نقش جهان)* عشق چشم را کور نمی‌کند؛ نقش جهان را هم باید دید، از چشم همه، چه مورخ، چه معمار، چه مؤمنی که آمده گنبد را به آسمان برگرداند، و چه عاشقی که چشمم کور- چشم عاشق اما هیچ‌چیز را در جای خود باقی نمی‌گذارد، ویران می‌کند تا از نو بسازد. زن به گنبد نگاه می‌کند و ناگهان سینه‌ای می‌بیند؛ انحنایی که قرار بوده آسمان را در خود نگه دارد، حالا به بدن بازمی‌گردد. مرد، کمی آن‌سوت…

یهودیان، جنگ را به کدام دیگری سپردند؟ (کنیسه) تعریف شهر نه با ساکنانش پیش می‌رود و نه با دفترهای ثبت احوالش؛ شهر، با آنانی تعریف می‌شود که هنوز امکان سکونت را “باور” دارند. از همین روست که، ویرانی، لزوما همیشه از تخریب بنا آغاز نمی‌شود؛ از لحظه‌ای آغاز می‌شود که بنا، دیگر متوطنی برای خود نیابد. معماری، پیش از آنکه از سنگ ساخته شده باشد، از انتظار ساخته شدن ساخته شده است که ساخته می‌شود. کنیسه‌های اصفهان، از جمله هما…

خشونت در حافظه‌ی مکان (میدان علیخانی) شهر، پیش از آنکه مکان سکونت باشد، مکان اِعمال حکم است. سکونت، خود، از خلال حکم امکان می‌یابد؛ از خلال آنچه مجاز است و آنچه باید از میدان رؤیت حذف شود. از همین رو، حافظه‌ی شهر، کمتر با نام عاشقان و بیشتر با نام محکومان دوام می‌آورد. حکم هرآنچه باشد، میل به بقا جمعی دارد، همان چیزی که کیفیت شخصی و پوشیده‌ی موجود در عشق موجب انحطاط آن می‌شود. در حال حاضر میدان علیخانی، از بد روزگار…

در صحبت مراد، در غیاب نام عاشق (تخت فولاد) تخت فولاد، بیش از آنکه گورستان باشد، معماری مجاورت است. مردگان در آن، نه بر اساس خویشاوندی و خواست و جیب خانواده‌شان، که بر اساس نسبت‌هایی نامرئی کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ نسبتِ شاگرد و پیر، درویش و درویش، شاعر و فقیه، یا صرفاً دو جسمی که تاریخ، خواستهْ فاصله‌ی میانشان را از یاد برده است. گورستان، آخرین صورت هم‌جواری‌ست؛ هم‌جواری به معنای جایی که دیگر هیچ اراده‌ای برای نز…

پیش از شهر، افق بود و قرار (کهن دژ یا تپه‌ سارویه) اصفهان تپه بود، بسیار پیش از آنکه به شهرِ میدان‌ها و پل‌ها بدل شود، تپه بود؛ برآمدگی با کش و قوسی که هنوز هندسه بر آن مستولی نشده بود. کهن‌دژ، نه نخستین نشانه‌ی شهر، که شاید آخرین نشانه‌ی چیزی بود که هنوز شهر نشده بود؛ جایی که سکونت، پیش از آنکه خود را در قالب نظم آشکار کند، صرفاً امکان همجواری بود. ‌در یکی از کاوش‌ها، اسکلت دختر و بقایای اسبی از دل خاک بیرون آمد. ب…

اصفهان، شهر عاشقی کردن نیست. «عشق از هم‌پاشیدهِ» ژان‌لوک نانسی از دیالکتیکی سخن می‌گوید که در قلب تجربه‌ی نا-راحت عشق نهفته است؛ دیالکتیکی که عشق را هم‌زمان وعده تحقق و تهدید فروپاشی می‌داند. از نظر نانسی، شهر و دین، هرچند خودْ خوب بر بستر عشق بنا شده‌اند و بی‌عشق امکان تکوین نداشته‌اند، در ادامه به سازوکارهایی برای مهار، نظم‌بخشی و بازتولید آن، بدل می‌شوند. عشق اما در حیات زنده خود، با سرکشی، آوارگی، ناپایداری و ام…

نشستم پای فیلم، یک فیلم مینیمال درباره‌ی فقدان، اول فیلم با این جمله شروع شد: «اسم واقعی تونی تاکیتانی، واقعا تونی تاکیتانی بود.» تمام شد، خواستم بخوابم که مادر زنگ زد تا از جزئیات ماجرا خبردار شود؛ کمی برایش از خطاکار بودنم گفتم، او هم پذیرفت و شروع به نصیحت کرد که حق با فلانی بوده، پس به او اطمینان دادم که تا چه حد خودم‌ به این ماجرا واقفم و منتظر نکته‌ی اساسی همیشگی او ماندم، که بالاخره به آن اشاره کرد، من هم خواس…

بحث و دعواها همواره برعکس چیزی بود که آن روز اتفاق افتاد، همیشه من آرام بودم، صدایم پایین بود، آن اوایل حتی ناخواسته لبخند می‌زدم؛ در مقابل اما او بود که داد می‌زد، جیغ می‌کشید، خودش را می‌زد، به زمین می‌افتاد، و حال که چنین نبود، همه‌چیز ترسناک‌تر به حساب می‌آمد، آنقدری ترسناک که لحظه‌ی خارج شدن از خانه با اینکه کسی که باید سر به زیر می‌بود، من بودم، به او سیلی زدم، باید باری دیگر عصبانت او را می‌دیدم، از روی ترس و …

در جایی از رمان خانم دلُوی، وولف/کلاریسا، مابین تمام افکارش به یک‌باره به این برمی‌خورد که دیدن و برانداز کردن و وقت گذراندن با فلان دختر(یا همان سلی‌ستون) مگر عشق نبود؟ اگر عشق نبود پس چه بود؟ در همان بین وولف(یا همان خانم دلوی(یا همان کلاریسا))، اولین دیدارش با او را به یاد می‌آورد، دقیق خاطرش نمی‌آید کجا او را دیده بود، اما درست به خاطر داشت که زیبایی سلی_پوست تیره و چشمان درشتش_ کیفیتی بود که “خود از آن بی‌بهره ب…

father, I'm better than butterfly u can have soul what u need isn't me u can die no matter.

در واقع پیش از آنکه به روی خودش بیاورم هم می‌دانستم به این مهم اذعان دارد که او صرفا دوست دارد، اگر معتاد هم هست، همه بگویند “معتادترین” است. این تنها چیزی بود که به او هویت می‌بخشید و الان بعد از بحث مفصلی که داشتیم، بحران “ترین” بودن خود را با صداقت و بصیرت تمام از کودکی، خانواده تا کارتون‌‌ها و رسانه‌های دهه هشتادی به شرح و تفصیل گذاشت، اما در نهایت ناامیدی می‌دانست، با این پیشینه و سن‌وسال، یا بهتر است باری دیگر،…

نقشه‌ی این نقاط را تنها خود من میدانم، و با توجه به همین نقاط است که مسیر خود را تعیین کرده، به‌راهنمایی یک مشاور بیرونی مرموز از برخی نقاط احتراز می‌کنم و به‌دنبال برخی نقاط میگردم؛ من باید راغب باشم که این نقشه‌ی سوزن درمانی اخلاقی به‌گونه‌یی پیشگیرانه آشنایان جدیدم را نیز زیر پوشش بگیرد(آشنایانی که البته آنها هم می‌توانند از این نقشه برای بیشتر رنجاندن من استفاده کنند.) برای پی بردن به وضع بافت چوب (اگر نجار نباشی…