مینای شهر خاموش

«به پا جهدی که نتوانم به مژگان می‌توان کردن» بیدل

خواب دیدم که توام، تو خواب دیدی درختی، درخت خواب دید هیزم است، هیزم خواب دید شعر است، و شعر بیدار شد با تبری در دست، با شعله‌ای در چشم.

مادامی که جراحتی هنوز باز و خون‌چکان است، هاله‌ی درام آن را احاطه کرده و مهِ تراژدی بر تمامیتش نشسته است. به‌همین خاطر سرایش حماسی درباره‌ی زخمی که هنوز صرفاً در هیئت تجربه‌ی بی‌واسطه حضور دارد دشوار است، زیرا ادراک وجه حماسیِ یک رویداد نیازمند فاصله‌ای تاریخی و تأملی از آن رویداد است. نخست بد نیست این بداهت را دریابیم که حماسه‌سرایی استفاده‌ی ناشیانه از واژگان کهن یا آرایه‌های پرطمطراق نیست. آنچه حماسه را می‌آفریند …

من؟ کاشف، پنهان، تماشاگر. شیدایِ آن لحظه‌ که چیزی ناگهان فرو می‌ریزد.

کاج‌های باغِ تنها را هرس می‌کرد دسته‌ای ریحان در آفاق عدم می‌کاشت حوض خالی را پر از ماهی گُلی می‌کرد سوی رقص شعله‌وارش گام برمی‌داشت ... باز در خواب تو برگشته‌ست آن مرداد زخمِ خاکستر به روی مومیای پوست باز می‌سوزی در آن آتش هزاران بار شاهدی بیهوده بر ویرانیِ یک دوست

تو در ملال هم تماشایی بودی •تابستان📸🐦‍🔥☘️

من حرفهای او را می‌فهمم. گناه، پاک شدن حافظه و تشنج زبانی. باید مدام در معرض دیدن و گفتن از پایانِ دیگران باشی تا بدانی گم شدنِ مرزها چه وحشتی دارد. وقتی سالها درباره جنایت بنویسی، راویِ اعدام‌ها و مرگ‌های دنباله‌دار باشی، کم کم فراموش می‌کنی خودت کدام شخصیتی. در رویایِ مرگ گیر می‌افتی. پس تو آن کسی هستی که شلیک کردی؟ و تو آن کسی که شقیقه‌اش متلاشی شد؟ کسی که حکم را صادر کرد و کسی که گفت من نبودم؟ کسی که روایت کرد و…

چه کسی شایسته‌ی مرمّتِ سقفی‌ست که سیلِ کینه آن را آوار کرده، چه کسی جز دوست؟

گداگشنه‌زادها باز به بهانه جنگ حقوق کارمند‌ها را نصفه و نیمه واریز کرده‌اند. که البته بهانه است و دروغ می‌گویند مثل سگ. آخر ننه غربتی‌ها، بواسیرزاده‌های کژکردار، مردم چرا باید به‌خاطر بی‌کفایتیِ شما و آن دین‌داریِ کارتن‌ خواب‌واری که پشت عنوانِ کثیفِ «مقاومت» بزکش کردید روز به روز گرفتار تر شوند؟ چه فضیلتی‌است در مثل سگ زندگی کردن که پنجاه سال زور زدید به خوردِ این مردم بدهید، مردمی به‌ذات اشرافی، مردمی که هفت پشت اج…

... مانندِ تمام سخت‌جان‌ها با زخمِ غیاب آشنا بود ویرانیِ سبز دستهایش آغشته به صمغِ کاج‌ها بود هنوز تابستان📸🌤🌳

بعضی‌ها هم فکر می‌کنند الان نمایشِ عزاداری و ابراز تاسف امتیازی دارد که چون ما گفتیم «بزن» پس ما این امتیاز را نگرفته‌ایم و آنها چون گفتند «نزن» از ما جلو زده‌اند و امتیاز این مرحله را گرفته‌اند. باشد ولی چون خنگ بودی ما دستهٔ خراب را به تو انداختیم و راستی این آبنبات با اسانسِ توت‌فرنگی هم برای تو و به‌ نظر من از انتقادها ناراحت نشو چون تو حتما بااستعدادی که توانستی فیگورِ فاتح و عقب‌مانده‌ی ذهنی را همزمان حفظ کنی،…

تفکرِ انتقادی یعنی اگر نتیجه‌گیری کردید چیزی درست است هم‌زمان قادر باشید به نقیضِ آن هم بیاندیشید و استنباط کنید چگونه آن نقیض هم می‌تواند از منظرِ خود درست باشد. سخت است البته. انصاف می‌خواهد، ظرفیت و نبوغِ تعلیقِ قضاوت. کار هر دوقطبی‌ و خشک‌مغزی نیست، آن خیال‌باف‌هایی که بیست و چهاری «یافتم یافتم» گویان خودشان را پیغمبرِ دوران مراد می‌کنند.