نیکولای آبی

شاید بخواهید بدانید در این چند ماه که مادر شده‌ام، بیشتر از همه چه چیز آزارم داده. پاسخش یک سؤال سه کلمه‌ای است: «شیر خودتو می‌دی؟» درست است که انسان‌ها کنجکاوند و دوست دارند بدانند بچه‌ی تازه‌متولدشده‌ی شما شیر مادر می‌خورد یا شیر خشک؛ شنیدن این سؤال از زبان دوستان نزدیک و خانواده هم ایراد چندانی ندارد؛ اما اینکه از پسربچه‌ی هفت ساله تا پیرمرد هفتاد ساله، از زن غریبه توی خیابان تا مرد گنده‌ای که همکار شوهر آدم است،…

داره می‌شه هفت ماه که هروقت آنلاین شدم و خواستم اینجا چیزی بنویسم، دیدم دخترعموم که پسرش رو از دست داده، پنج شش تا ویدیو از اون برام فرستاده... هر بار با خودم گفتم: «روزمرگی‌های من در برابر داغ مادرهایی که بچه از دست دادن، چه ارزشی داره؟» و بعدش صفحه رو بستم. می‌دونم ما باید زندگی کنیم، ولی نمی‌تونم اون رو فراموش کنم. در واقع نمی‌تونم اون‌ها رو فراموش کنم؛ مادرهاشون رو، همسرهاشون رو، بچه‌هاشون رو... این داغ مثل شعله‌…

کتاب جدیدم را که کلا دوازده فریم تصویر دارد، ناشر برای مجوز به ارشاد فرستاده. امروز ابلاغیه داده‌ و گفته‌اند یازده مورد در تصاویر کتاب باید اصلاح شود: دختر لباس صورتی روسری ندارد، دختر لباس سبز روسری ندارد، دختر لباس بنفش روسری ندارد، دختر لباس آبی روسری ندارد، دختر (!) روسری ندارد و همینطور تا آخر... کور شوم اگر دروغ بگویم. دخترهای توی کتاب چند ساله‌اند؟ ۵-۶ ساله!

بنده‌خدایی را می‌شناسم که یک‌نفر برای تمیزکاری به خانه‌اش می‌آید، یک نفر برای آشپزی و یک نفر هم برای مراقبت از بچه‌ها. آن‌وقت هرجا شغلش را بپرسند، می‌گوید: «مادر تمام‌وقت!» من برخلاف او یک مادر پاره‌وقتم. به این شکل که هیچ‌کس برای هیچ‌کاری به خانه‌مان نمی‌آید و اکثر وقت‌ها به معنای واقعی کلمه پاره‌ام، پاره!

مرده‌هایمان را می‌کاریم و هر کدام درختی می‌شوند که اگر شاخه و تنه‌اش را هم ببُرند، از چوب آن تیر و تبر می‌سازیم و به جنگ ظلم می‌رویم. مرده‌هایمان ریشه در خاک دارند؛ روزی دوباره سبز می‌شوند و هوای جهان را تازه‌ می‌کنند. آن روز ما زیر سایه‌ی مرده‌هایمان نفس راحتی خواهیم کشید.

همین یک نکته که ما چند سالی‌ست از جنازه نمی‌ترسیم، نشان می‌دهد چه به سر روح و روان‌مان آمده...

با ما کاری کرده‌اند که هروقت می‌خندیم یا می‌رقصیم، صدایی توی سرمان می‌گوید: «کاش کسی تصویر این لحظه را برای بعد از مرگمان ثبت می‌کرد!» ما همین‌قدر غم‌انگیز شادیم و همین‌قدر با مرگ آشنا.

گفت: از اینکه توی این اوضاع بچه‌دار شدی، پشیمونی؟ گفتم: پشیمون نه، ولی شرمنده‌ام. انگار اولِ مِهره و من کفش نو پوشیدم، اما بقیه پابرهنه اومدن مدرسه‌...

می‌خواستم توی یادداشت گوشی‌ام بنویسم «خسته‌ام»، دیدم آخرین یادداشتم بیست و شش روز قبلش این بوده: «خسته‌ام...» یک «هنوز» به اول جمله اضافه کردم و صفحه را بستم.

یه اتفاق رو بگو که توی اون، آدم خودش به تنهایی بتونه برای صفر تا صد ماجرا تصمیم بگیره و واسه خوشحالی خودش نقشه بکشه. تا وقتی بچه‌ای دیگران تصمیم می‌گیرن تولدت چطور باشه. تولد توئه ولی استقلال نداری و‌ دستت توی جیب خانواده است؛ پس حق تصمیم با اون‌هاست. عروسیت مال خودت نیست. عروسی توئه ولی شأن و آبروی خانواده و اینکه قبلاً کجا دعوت شدن، تعیین می‌کنه تو چی بپوشی، کجا مراسم بگیری و کی رو دعوت کنی. زایمانت یه اتفاق مثلاً …

این‌هایی که بعد از صد سال با آدم کار دارند، پیام احوال‌پرسی می‌فرستند و بعد خیلی یکهویی یادشان می‌آید که می‌توانند یک کمکی ازت بگیرند، پیش خودشان چه فکری می‌کنند؟ مثلاً یارو بعد از سال‌ها پیام می‌دهد: «سلام عزیزم. خوابت رو دیدم، دلم برات تنگ شد گفتم حالت رو بپرسم.» بعد که تشکر می‌کنی، می‌گوید: «راستی فلان کار رو می‌تونی برام انجام بدی؟» لابد توقع دارند تو با خودت بگویی: «وای پسر چه تصادف جالبی! درست همین لحظه که بعد …

در رابطه با میزان نفرتم از تماس تلفنی باید این را بگویم که هربار گوشی‌ام زنگ می‌خورد، یاد این عکس می‌افتم و با اینکه نمی‌دانم کی و کجا اولین بار دیدمش، برای سازنده‌اش درود می‌فرستم! الآن باز چهار نفر زنگ می‌زنند و می‌گویند: «کلک! یعنی از دیدن شماره‌ی ما هم خوشحال نمی‌شی؟» نه دوست خوبم، نمی‌شوم؛ باور کن نمی‌شوم!