شیکس پی یَر قرن بیست و یکم

به آخرین شبی که دیدمت فکر می‌کنم: تووی یک پراید سفید فکستنی، مرد میانسال راننده که غر می‌زند، صدای رادیو بلند است و مجری آن، جنگ را تحلیل می‌کند. نور قرمز از چراغ عقب ماشین جلویی‌مان که ترمز کرده روی صورت تو می‌افتد. تو داری حرف می‌زنی اما من نصفه نیمه حواسم پرت این فکر شده که چقدر صورت تو دوست داشتنی است. بعد دلم می‌خواهد تو را ببوسم. اما می‌ترسم! ولی تو شیطنتی داری که گاهی می‌شکفد، با اشارات نظر به من می‌فهمانی ک…

امروز خیلی بیهوده بودم، برای تو مخصوصاً...

در ابتدا فکر می‌کردم از دل برود هر آن‌که از دیده برفت؛ اشتباه می‌کردم! همین امروز می‌گفتم شور و شعف قبل را نسبت به تو ندارم. آخرِ شب توی پوزم خورد! دیدم کنار برج معروف کشور محبوبت ایستاده‌ای و شمع کوچک روی کروسانت را روشن می‌کنی. موهایت که به سرخی لب‌هایت بوده را آراسته و ساتن سیاهی بر پیکر مرمرین‌ات پوشانده‌ای. بگذار به تو بگویم: «تا به حال وصف قتل زیبا شنیده‌ای؟»

بعد در خصوصی‌ترین لحظات، وارد ذهنم شدی. بازآفرینی چیزها را دوست ندارم.

امروز خواستم توت بچینم، دستم نرسید. دلم برایت تنگ شد.

این حقیقت مسخره که به‌زودی باید زل بزنم به یک عکس جدید از تو، مدت‌ها نگاهش بکنم و تلاش کنم کیفیت زندگی تو را با علم به این‌ اینکه فرسخ‌ها بین‌ ما فاصله‌ هست حدس بزنم، قلبم را می‌فشارد. دانش به این‌که احتمال خاطره ساختن از فرانسه تا ایران یا بالعکس بسیار دشوار می‌شود مشمئزکننده است. این‌که من بعد از سال‌ها از دور نگاهت کردن، تو را یافته‌ و بیشتر شناخته‌ام تا دوباره از دستت بدهم؛ اینکه انگار از اول باید از دور نگاهت…

.

چقدر شیرین‌ است برانگیختن حسادت تو، تو، تویی که همه باید به تو حسادت کنند.

مثلن من یک دوس دختر ناز هم داشتم. یکی بود که بگی نگی منو یاد این دختره مارگارت کوالی می‌نداخت. یادمه یه‌بار سر فلسطین منتظر بودم، یه بلوز صورتی پوشیده بود. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم صورتی به کسی این‌قدر بیاد. اون دخترونه‌ترین دوس دختری بود که داشتم. ولی حواسم نبود که این دخترونه‌ترین دختر‌ها، گاهی پسرونه‌ترین چیز‌ها رو ازت می‌خوان. شاید من اونجا بود که لنگ می‌زدم. هنوزم لنگ می‌زنم. پامو ببین!

گفتگوها بیشتر از ده دقیقه نمی‌شوند. نمی‌دانم این از بیچارگی من است یا بی‌حوصلگی...

ارزشش رو نداره.

وقتی داشتم اتاقم را مرتب می‌کردم، به این فکر کردم که ممکن است تا سال‌ها بعد خیلی اتفاقی چیزهایی از تو در محیط خانه‌ام ببینم. از آنجایی که من «همه چیز را نگاه داشته‌ام» این چیز‌ها خیلی هم کم نیستند؛ اما شاید دیگر ارزش معنوی ندارند و فقط تبدیل یک تکه چوب، یک تکه کاغذ و یک تکه پارچه شدند. نه اینکه حالا باری بر دوش باشند و بودنش عذاب آور. اما آدم خوب است محیطش را پاک بکند وقتی کسی را در درون خودش می‌کُشد. و من باید جوری…