|ویسْپَرَدْ| امراله نصرالهی

و مسکوب مرجع بود امراله نصرالهی چقدر امید انگیز است دوست بیش از آن که دوست را به راهی موفق فرا بخواند؛ او را از رفتن به راه هایی کژ بازدارد. درست مثل هشدارها و تذکارهایی که شاهرخ مسکوب به حسن کامشاد می داد. و چقدر زیباست که نویسنده ای از آثارش بزرگتر باشد چنانچه این را داریوش شایگان در حق مسکوب می گفت. و سبب فخر است چقدر آن کس که از گشت و گذار در سپهر سیاست منصرف شود و خود را به دل اقلیم فرهنگ و ادبیات اندازد و از ز…

گاهی شاملو آدمی را نجات می دهد نه به تعارف و زبان زدگی و انسان وارگی ریاورزانه؛ که با همه ی آنچه به انسان از ذهن داری و تلنبار کرده ای... نگاه کنید در دل نومیدی و یأس چه می گوید؛ ای کاش می توانستم خون رگان خود را من قطره قطره قطره بگریم تا باورم کنند.... امراله نصرالهی

https://youtu.be/2TZoEG77gRc?si=qrchW9zLgj5UnAdq ♦️ دکتر ناصر زرافشان وکیل و عضو کانون نویسندگان ایران ✍️ به مناسبت پنجاه‌ونهمین سالگرد درگذشت زنده یاد دکتر محمد مصدق. «یاوه گویانی که شاه را طرف اصلی مصدق می پندارند نمی خواهند بفهمند که طرف اصلی مصدق امپریالیسم انگلیس بود». این امپریالیسم انگلیس که علیه مصدق کودتا کرد.....» دکتر مصدق صریحا گفت: "اگر استالین زنده بود آمریکا جرئت کودتا علیه ایران را نداشت " توصیه…

تتوها و بدن های مُنقاد امراله نصرالهی در دنیای تتوها پوست ها بزک می شوند، صورتک ها بیمناک اند و بدن ها بی نام. تتو نشانه شناسی بدن های بی سرنوشت است که در چنبره ی انواع سرکوب گرفتار آمده اند. بدنی که معنایی را با خود حمل نمی کند، با زندگی و حیات ارگانیک بیگانه است خود را به سوزن ها و نقش های درهم تتو می سپارد تا وجه تعلیق و بسا سکشوال خود را تقویت کرده باشد. ما بدن های مان را به دیگری وا می نهیم تا دیگری ما را لمس پ…

آن تمثال تک افتاده یِ اقلیم هنر امراله نصرالهی اکبر عبدی آن پاکی و معصومیت زندگی است مصور در پرده هایی خاطره ساز. سینمایی که او در چشم ها می نشاند از روبنده ها و نقاب های مشمئز بدور بود. سکانس پایانی «مادر» را همه در خاطر داریم. آن لحظه که انشای حیات و واقعیت یک مرگ در ساحتی این همانی گره می خورند. لحظه ای از هستی که مرگ آگاهی را از تناهی کالبد آدمی فراتر می برد. وقتی عبدی دهان باز می کند؛ سینما والا می شود. ما نیز …

دیدار با دیوارها و مخروبه ها امراله نصرالهی بر دهانش زنجیر بستند دست هایش را به سنگ مردگان آویختند و گفتند: تو قاتلی غذایش را، تن پوشش را و پرچمش را ربودند و او را در سلولی انداختند و گفتند: تو سارقی از تمام بندرگاه هایش راندند زیبای کوچکش را ربودند و گفتند: تو آواره ای (محمود درویش) برمی گردد به موطن اش. این بار با ودیع، پسرش که درس حقوق می خواند، بعدتر شاید بتواند گامی در فلسفه ی حق برای فلسطین بردارد. از خانه ی …

Photo, posted without a caption

وطن داری و وطن دوستی را از استاد شیرمحمد اسپندار بیاموزیم

اگر چه روی در نقاب خاک کشیده است؛ نوای دونلی و پیغام سروشانه اش همچنان در گوش بیداران زمزمه خواهد شد

دونلی، تمبورک، دهلک (با یاد شیرمحمد اسپندار) دو دهان داشت گویا، همچو نی. که با نی و به زار می نواخت زار زارِ دشت لبْ چاکِ بلوچ را. گجرات نواز بُستان بود و دل به جویبار جاری نخل هایش سپرده بود. بیل می زد، آب می داد، عرق می ریخت، می نشست، جبین می گشاد، نفس تازه می کرد، دونلی در دهان و بر لبان می نهاد و قصه از سیستان می گفت. داستان زال را به زار پیوند می نهاد، با تمبورک استاد ماشاءالله بامری هم نوا می گشت تا دو ساز بر…

سال کتاب سوزان با مرده باد آتش و زنده باد باد! (برای نشر مهری و برای آقای خوجینیان) نومید و مستأصل از آن همه تلفنی که زده بودم دیگر از خیر چاپ کتاب یادنامه ی شاپور گذشته بودم. با خود می گفتم بگذار خودش راهش را پیدا کند. شاپور می دانست بر سر یادنامه اش چه مرارت ها کشیدم. نوبت او بود که دستم بگیرد و پا به پا ببرد. و گرفت و برد مرا در دامان باد موافق و مؤانست رفیق صادق، شجاع جان انوری انداخت. الحق که شجاع بود و در شجاع…

Photo, posted without a caption