اصلِ جنس

نفرتم از خودم را انکار نمی‌کنم؛ سال‌هاست که متوجهم. از طرفی نفرت دیگران را هم درک نمی‌کنم واقعا چه دلیلی دارد؟ طوری رفتار می‌کنند انگار کسی که باعث شده همه‌ی چیز‌های زیبا خراب شوند و یا همه‌ی احساسات رنگ ببازند من هستم[و نه خودشان] من از خودم نفرت دارم اما از شما‌ خیلی بیشتر

خردمند باید از اصطلاح پیش‌بینی بپرهیزد و به جای آن اصطلاح انتظار را به‌کار ببرد. انتظار درمورد احتمال‌های اینده به‌ مفهوم فرایند شناختی-ساختی است تا فرایند ماشینی. در این اصطلاح این معنا مستتر است که جهان هرگز نمی‌تواند به معنی ماشینی کامل باشد و این‌که چیزی به عنوان شخص متوسط در موقعیتی متوسط که درحال تعامل متوسط باشد وجود ندارد.

Photo, posted without a caption

همیشه در حال اثبات این هستید که توضیح دادن برای شما اشتباه‌ترین کار ممکن است. در نهایت باید گذاشت شما در ابهام بسوزید.

چیزی شنیده‌اید و فقط تکرارش می‌کنید؛ این‌که می‌گویید فراموش کن یا یواش یواش از یادت می‌رود؛ چه معنایی دارد؟ وقتی جراحت هر روز تازه‌تر می‌شود از من چه انتظاری می‌رود؟ وقتی هر روز مجروح می‌شوی دقیقا باید چه‌چیز را فراموش کنی؟ بی‌خیال

و دیگر این که زیاد خسته و به همه‌چیز بی‌علاقه هستم. فقط روزها را می‌گذرانم و هر شب بعد از صرف اشربه مفصل خودم را به خاک می‌سپارم و یک اخ و تف هم روی قبرم می‌اندازم. اما معجز دیگرم اینست که صبح باز بلند می‌شوم و راه می‌افتم. -صادق هدایت

من منتظر همان روز هستم که نباشم و احتمالا خودم را در یک خط متن برای بعضی‌ها جا می‌گذارم

از برخوردم با آدم‌ها کاملا ناراضی‌ام؛ به‌نظرم همیشه در جایگاه درک کردن بوده‌ام. این چند روز دلم کمی درک شدن می‌خواست زیاد هم نه فقط در حدی که کسی بپرسد: انگار کمی فکرت درگیر است؟ اتفاقی افتاده؟ البته همه می‌خواهند در جایگاه درک شونده‌ی ابدی باشند بدم نمی‌امد من هم برای لحظاتی در این جایگاه باشم ولی انگار نمی‌شود.

شما بحث بزرگ‌منشی و توان درک کردن را پیش کشیده‌اید؟ ببخشید کدام بزرگی پشت سر دوستانش کسشر می‌گوید؟

عجب زندگی سخیفی

به شما چیزی نمی‌گویم چون به شما می‌شود هرچیزی گفت پس خودم را خسته

همین فاصله‌ افتادن‌ها ابهام را نابود می‌کنند، ارزشمندی‌ها را تعیین می‌کند و بعدها متوجه می‌شویم که آیا ارزشش را داشت؟ اما جواب این سوال هرچه که باشد هم چیزی را عوض نمی‌کند چون آن‌موقع ما بسیار از هم دور هستیم.