اتاق؛

ولی نه. بارون و تولدهای وقت و بی‌وقت و اینها هم باعث نمی‌شه ازت خوشم بیاد. پاییز زمستون بدید. خورشید بس.

بارونِ تابستون خیلی بامزه‌ست. یهو باد کولر خنک‌تر می‌شه و بوی پاییز می‌گیره.

من نیومده بودم که شاه پناهم بده، نیومده بودم پابوس، نیومده بودم حتا بگم چیزی می‌خوام. فقط اومده بودم که با حرص چادر گلگلیِ اهل خونه رو نزدیکای گیت ورودی بکشم رو سرم و به تمام خدام انقدر چشم غره برم تا سردرد بگیرم. نیومده بودم کسی دردم رو دوا کنه، نیومده بودم یه تیکه از دستبند مورد علاقه‌ای که همیشه دنبالمه، بکشم به ضریح و پز تبرک بودنشو به کسی بدم. نیومده بودم نقاره گوش کنم، نیومده بودم تو صف چای حضرتی وایسم و بعدش ن…

من اومدم، پیش تو زانو زدم، خودمم خوب می‌دونم چقدر بدم...؛

Photo, posted without a caption

دلم برات تنگ شده عزیزِ جان و دلم. به عکست نگاه کردم و اشکم چکید. شما رو یادم میاد بدون اینکه حواسم باشه می‌گم بابا. بابا، بازم ساعت یک و بیست دقیقه‌ی نیمه‌شب شد، بازم یاد فرودگاه بغداد افتادم. جای شما تو زندگی‌مون خیلی خالیه. نیستی ببینی تو این شهر چه‌ها می‌گذره. بابا، نیستی ببینی شیش سال و هفت ماه از رفتنت گذشته ولی من هنوزم عین روزهای اول برات ابر بهارم. شکسته‌ْدلم رو جمع می‌کنم توی مشت‌هام، رفتی و بعد شما یکی یکی …

«من؟ سرسخت‌تر از آنم که کمک بجویم، لطیف‌تر از آنم که رنج نکشم.»

Photo, posted without a caption

فکر می‌کنم نقطه‌ی پایان، نباید چیزی باشه که باهاش رفته هارو به یاد میاری. مثل مقصدی که شاید به خوبی تصوراتت نبوده باشه، اما حین گذر از مسیر، یک عالم شادی تجربه کردی. می‌تونی بری، می‌تونی فراموش کنی، می‌تونی با خشم و غم و ناامیدی قصه رو تموم کنی. اما نباید یادت بره وقتی زمین میفتادی کی دستت رو می‌گرفت، کی تو روی توی بغلش نگه می‌داشت، کی اشکات رو پاک می‌کرد، (شب ها که غصه داشتی.) برای رفته‌های زندگی‌م دست تکون می‌دم، و…

به همه‌ی رفته‌های زندگی‌م فکر کردم، به آدم‌هایی که قرار بود تا آخرین نقطه سر خط همراهم بمونن ولی نموندن. یکی‌شون رو با بغل‌های خیلی محکم‌ش به یاد میارم، آویزون گردنم می‌شد و هربار با خنده بهش می‌گفتم دفعه‌ی بعدی حتما خفه‌م می‌کنی. یکی دیگه‌شون با تلفن‌های طولانی و حرفهای زیاد برای گفتن تو ذهنمه. دیگری با هر لحظه و هروقت بهش نیاز داشتم، کنار من خودش رو رسوندن. و یک عالم خاطره‌ی دیگه. خاطره های خوب و بد و تلخ و شیرین. …

شب بر همه خوش، تا صبحِ فردا.

تقریبا پنج بار اومدم بنویسم، نشد پاکش کردم. کارایی مغز و بدنم درحال حاضر با امیال دست و قلمم همراه نیست. به نظر می‌رسه از لحاظِ فیزیکی یک موجود گوله شده روی مبل هستم، اما واقعیت امر، تافیِ وا رفته‌ایه که سر ظهر از جیب پسر کوچولو افتاد بیرون و تو ماشین جا موند. نمی‌دونم شاید هم حین پیاده شدن‌ش افتاد لب جوب، و دست آخر به لطف پنجه های گربه سیاهه، آب بردش. یادم نمیاد تسبیح بزرگ سبزرنگ مادر بزرگه رو کجا گذاشتم. اما یادمه …