دلنشین ترین اشعار معاصر

پدر لعنت چنان است که هرچه پیرتر شوی تیغش را بیشتر در سینه‌ات فرو می‌کند عشق اول را می‌گویم در اولین نگاه احساس می‌کنی برگشته‌ای به کودکی و مادر در بامدادی موهایت را شانه می‌زند در دومین نگاه شاعران جهان نشسته بر شانه‌هایت و کلمات شلاق اند در سومین نگاه اسب‌ها یله زیر پوستت می‌دوند بادها وزان در رگ‌هایت ای عشق نخستین دوست دارم دوباره سرم را بر زانویت بگذارم و بعد خورشید خاموش شود. #وحید_بکتاش https://telegram.me…

سر بر زد از میان علف‌های نشئه‌ناک یک زن، ولی بسان گل و گندم و گوزن گم رفته بودم از پی یک باد سیم‌تن در دشت در جهان گل و گندم و گوزن با تنّه‌ی درخت که کاواک مانده بود روح پریی بالغه بر خاک مانده بود پیراهن تو بر تن تو چاک مانده بود آن روز در میان گل و گندم و گوزن ای ساقه‌ای که ساقیکان دور شیشه‌ات... باید تورا در آورم از عمق ریشه‌ات تا بازگردی از پی میشان به بیشه‌ات هر صبح، با شبان گل و گندم و گوزن از سبزی‌ات بهار ک…

پیدا شدی به صورت یک دختر جدید با آن تن قدیم، ولی با سر جدید ...شهری که میزبان کنیزان شاه بود گم کردمت همیشه گل احمر جدید در امتداد قصّه‌ی خود شهرزاد گفت: دیوی تورا رسانده به یک دلبر جدید عفریته‌ای که نفرت انسان به دوش داشت می‌گشت هر دقیقه پی‌ی همسر جدید حالا رسیده‌ام به تو در قرن‌های بعد من پیرم و تو یک زن افسونگر جدید با هم نشسته‌اند شبیه دوتا کتاب یک باور گذشته و یک باور جدید سوراخ می‌کنم صفحات کتاب را تا وا …

وطنم دیده به‌راهم که بخیر سحر بخت تو آغاز شود خواهرم شاخه‌ی گل برسر مو مثل پروانه به پرواز شود دشمنت با سر خم چشم خجل دست بر دامن بودا افتد پیش پاهای تو چون دیو سپید زخم‌ها خورده و از پا افتد دگر از گریه نباشد خبری خانه‌ها گرم هیاهو بشود پدرم دست بدارد از جنگ سنگرش لانه‌ی آهو بشود مادرم خاطر آسوده و شاد تکیه بر شانه‌ی "بابا" بدهد آفتاب از وسط پرده‌ی ابر خنده را بر لب گل‌ها بدهد کودکان بر سر هر جاده‌ی شهر جایی‌که …

من باغ زمستان زده دارم تو نداری من خرمن طوفان زده دارم تو نداری از خاطره ی تلخِ بهشتی که فرو ریخت یک میوه ی دندان زده دارم تو نداری من عهد نوشتم تو نه دیدی و نه بستی من دست به قرآن زده دارم تو نداری "گر همسفر عشق شدی"را که شنیدی؟ من اسب به میدان زده دارم تو نداری من اینهمه گفتم و تو یک جمله نوشتی من سرمه به مژگان زده دارم تو نداری #حامد_عسگری https://telegram.me/delneshin_tarin_ashaare_maaser

شهر از گشتار مستش شانه خالی می‌کند من به بویش مستم او میخانه‌ خالی می‌کند آن‌یکی ضعف است در اشکال گیج زهد خود این یکی در خلوتش پیمانه خالی می‌کند آدمی گاهی دلش را می‌برد از نزد خود پیش یک بیگانۀ بیگانه خالی می‌کند وای بر مردی که اخبار هزاران جنگ را از برون می‌آورد در خانه خالی می‌کند ابر می‌آید برای کفتران کوهسار قطره قطره عشق و آب و دانه خالی می‌کند کوپه‌های زندگی هر صبح کل شهر را می‌برد هشیار و شب دیوانه خالی …

دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ! یعنی من مرده‌ام! اما اگر قرار باشد زیاد غمگین شوی بلند می‌شوم با هم صبحانه می‌خوریم گپ می‌زنیم بعد هم می‌روم سری به خاک دوستانم بزنم برگردم اگر هم حوصله‌ام نشد شاید همان دور وُ برها خودم را چال کنم چرا که دیگر نه اصراری به زندگی دارم نه اصراری به مرگ! یعنی اگر گلوله‌ای به سمتم شلیک شود سرم را هم خم نخواهم کرد یعنی اگر برای بریدنِ این رگ تیغ در خانه نباشد تا مغازه هم نخ…

خواب دیدم آمدی از دورها نور می‌بارد به‌روی بخت من جای این تنهایی بدمست پیر می‌نشینی تو کنار تخت من دکمه‌ها مثل پرنده می‌پرند از انارستانِ در پیراهنم لاله‌ها می‌روید از جای لبت بر کویر داغ و بی‌تاب تنم می‌فشاری پیکرم را در برت شور و مستی از صدایم می‌چکد دست بر موهای خیس ات می‌کشم شعر از انگشت هایم می‌چکد ابرهای تیره می‌بارد شراب زاهدان پیمانه برهم می‌زنند نظم معمول جهان را در شبی این دوتا دیوانه برهم می‌زنند می‌نش…

پیکر تراش پیرم و با تیشه‌ی خیال یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده‌ام تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم ناز هزار چشم سیه را، خریده‌ام بر قامتت که وسوسه‌ی شستشو در اوست پاشیده‌ام شراب کف‌آلود ماه را تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم دزدیده‌ام ز چشم حسودان، نگاه را تا پیچ‌وتاب قد تو را دلنشین کنم دست از سر نیاز به هر سو گشوده‌ام از هر زنی، تراش تنی وام کرده‌ام از هر قدی، کرشمه‌ی رقصی ربوده‌ام اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد در …

وطن این پرتقال خونی‌ام را پوست می‌کندم همان‌دم اژدهای خون به لب بر سینی‌ام آمد به هر قاچی رسیدم ناگهان از بین قاشقدان صدای ِ چاقو و چنگال‌های چینی‌ام آمد به آن قاشق که بیلی می‌زند از دسته‌اش بیرون زمین را پاره کرده تا بقاپد از رگش خون را به آن قاشق، که صبحی زندگی‌ی قسطی‌ام را خورد همان، شامی برای کشتن تضمینی‌ام آمد شکستم، کوه‌هارا، از طلا خالی کنم باید به جای شعر، می‌گویند: رمّالی کنم باید زمین را کندم امّا یوسفی ب…

🟠 کشور خورشید: از این دریای هول‌انگیز تا لنگر درآوردم به جای بادبان، از شوقِ ساحل پر درآوردم من آن ملک خراسانم که در ایام عسرت هم هزاران سکهٔ خورشید از خاور درآوردم میان چاه ظلمت سرنگون یک عمر اگر ماندم ولی آیینه را از دست اسکندر، درآوردم سرم را پایکوب تک‌سواران مغول دیدم ولی از آن تن بی‌سر، سری دیگر درآوردم و از ویرانه‌های بامیان و بلخ و نیشابور فقیه و فیلسوف و واعظ و خطاط و خنیاگر ادیب و شاعر و نقاش و دانشور د…

آیینه رو به روی زنی ایستاد شد تا باخودش، درون زنی گفتگو کند برداشت سرمه‌دان و سفیداب را، مگر چین و‌چروک چهره‌ی خودرا اتو کند آیینه قبل کشف زنان هیچ کاره بود زن قبل کشف آینه آیا چه کار داشت؟ بحثی میان آیینه و زن شروع شد زن با غضب که خواست به آیینه رو کند... آیینه ریخت، قطره به قطره کف اتاق از شیر آب، صورت زن داشت می‌چکید مادر به فکر شستن بشقاب‌هاش بود امّا پدر دویده که با زن وضو کند چشمم که در گذشته‌اش آیینه بوده‌ا…