درنگ

- حرف بزن، حرف بزن آنجلا، گور بابای معنا، تا وقتی حرف می‌زنی من تماماً نخواهم مُرد. - من آنقدر عاشق توام که انگار با تو در وداعی ابدی به سر می‌برم. کلاریس لیسپکتور - دم حیات

«اسم» آخرین داستان کوتاهیه که نوشته‌م. گفتم شاید امروز و فردا اینترنت قطع بشه، اینجا قرارش بدم که اگر دوست داشته باشید بخونیدش. اگر به نظرتون خوندنی اومد لطفا برای دوستانتون هم ارسالش کنید. ممنونم.

بر آنم کتابی بنویسم. ولی کجاست کلمات؟ هلاک‌اند معناها. انگار می‌نویسم تا جان کسی را نجات دهم، جان خودم را شاید. زندگی از جنمِ جنونی است مرگ‌سرشته. هر چه می‌نویسم از سکوت و سایه‌ها سر برمی‌آورَد. می‌نویسم چون بلد نیستم با خودم کنار بیایَم. کلاریس لیسپکتور - دم حیات

از هیچ چیز جز از دردهای خودش متاثر نمی‌شود، که آنها هم دردهای غیرلازمی هستند. فروغ فرخزاد دربارهٔ نادر نادرپور

از خودم می‌پرسم: اگر با ذره‌بین به عمق تاریکی نگاه کنم، ممکن است چیزی به جز تاریکی ببینم؟ کلاریس لیسپکتور - مصائب به روایت جی. اچ.

هیچ رمزی، هیچ وردی، هیچ شعری جز خواهش از کلمات نیست، برای آنکه چیزی بیشتر از خودشان باشند، کمی بیشتر معنی بدهند، معنی دیگری بدهند. طلب تازگی از کلمات، که مثل طبیعت همیشه همانند، سنگین و بی‌اعتنا. جادو، دعا، شعر گفتن، باور به عشق، نتیجهٔ استیصال و انکار در مواجهه با دگرگون‌ناپذیری و مزاج سرد جهانند.

برای ما، یک شب سجود سبز محبت را چنان صریح ادا کرد که ما به عاطفهٔ سطح خاک دست کشیدیم و مثل لهجهٔ یک سطل آب تازه شدیم. و بارها دیدیم که با چه‌قدر سبد برای چیدن یک خوشهٔ بشارت رفت. ولی نشد که روبروی وضوح کبوتران بنشیند و رفت تا لب هیچ و پشت حوصلهٔ نورها دراز کشید و هیچ فکر نکرد که ما میان پریشانی تلفظِ درها برای خوردن یک سیب چه‌قدر تنها ماندیم. قسمت پایانی شعر «دوست» مرثیهٔ سهراب سپهری برای مرگ نابهنگام فروغ

کاش پرنده بودم، که می‌توانستم به آزادی حرکت کنم. کاش ابر بودم که همیشه در فضای لایتناهی سیر کنم. آری عزیزم، من آرزوی بودنِ همه‌چیز را می‌کنم، جز آرزوی انسان بودن را. مادرم این روزها برای خواهر کوچک من کبک زنده‌ای خریده است. و من خودم پرهایش را به دست خود، مثل اینکه به او کینه‌ای داشتم بریدم. در این حین به او می‌گفتم مثل من اسیر شو. از نامهٔ نیما یوشیج به برادرش لادبن

صد صفحه جلوتر در این کتاب، جولین بارنز می‌نویسد: و اما شکسپیر: حالا که به گذشته نگاه می‌کرد با خود می‌گفت شاید دربارهٔ او قضاوت ناعادلانه‌ای کرده است. او این مرد انگلیسی را به احساساتی‌گری متهم کرده بود، چون مسبتدانِ آثارش دچار احساس گناه و ندامت می‌شدند و خواب‌های آشفته می‌دیدند. حالا که پست و بلند روزگار را دیده بود، حالا که هیاهوی زمان گوشش را کر کرده بود، به نظرش می‌آمد که شاید شکسپیر برحق و صادق بوده، گرچه صرفا…

من همیشه با دست‌های روی زانو اینجا می‌نشینم و مثل یک جغد که در قفسی بزرگ اسیر است به دوردست‌ها خیره می‌شوم و اشک از چشم‌هایم سرازیر می‌شود. ولی چه چیزی باعث ریختن اشک می‌شود؟ اینجا چیز غم‌انگیزی وجود ندارد. شاید مغزم است که دارد آب می‌شود. ساموئل بکت - نام‌ناپذیر

ما از نژاد آتش بودیم همزاد آفتاب بلند اما با سرنوشت تیرهٔ خاکستر عمری میان کورهٔ بیداد سوختیم هوشنگ ابتهاج

شهرنوش پارسی‌پور در داستان «بهار آبی کاتماندو» می‌نویسد: ولی من همیشه فکر می‌کنم اگر دو خیابان از خانه‌مان دور شوم، همه عاشقند. من امروز فکر می‌کنم اگر دو خیابان از خانه دور شوی می‌بینی دارند می‌زنند، دارد منفجر می‌شود، سرگرم کشتارند، کشته‌ها روی هم تلنبارند. اول ترس بی‌عشقی و بعد، ترس مثله شدن.