شاعرانه‌های عرفان

دلخوشم من به حضور تو که در این شهری ورنه این شهر به ویرانی خود مشغول است #عرفان_اسماعیلی

( آیینه ) من خودم را عیان نمی‌بینم توی برخورد تار آیینه یک نفر پیرمرد شکسته که هی میزند بر جوار آیینه موی جوگندمی و سرو سپید ، خودنمای جوانی ام شده اند شاید آیینه ام خراب شده وه به احوال زار آیینه صورتی زرد و گونه‌هایی خشک داخل آینه نگاهم کرد من به او خنده کردم و کرد خنده ای ناگوار آیینه آن که روزی جوان و رعنا بود پس کجا رفته نیست در آن سو می‌کند باز خنده ای و سکوت می‌شود برقرار آیینه آن جوان کو که عاشقش بودی نک…

من که نفرینت نکردم شعر نفرین من است تا خدا قسمت کند مثل خودت در دامنت...! #عرفان_اسماعیلی #شعرجدید

آه ای عشق مزاحم جگرم می‌سوزد شیشه‌ی عمر غم پرشررم می‌سوزد می‌رود می‌شکنم، می‌شکند می‌سوزم دلم از آتش بی‌بی قمرم می‌سوزد شعله ور شد و تنم، سوخت سراسر وطنم هستی ام بی خبر از چشم ترم میسوزد رفت ماضی و من از آن همه بی دل بودن دل دلم سوخت مرا تا نظرم میسوزد بغض دوران معاصر به سرم مربوط است چون دلم پیش کسی ماند سرم می‌سوزد حوصله از وطن شعر معاصر زده پر زین سبب حوصله ی بال و پرم می‌سوزد شاعری زد به سرش نامه ی عرفان را…

با هم قدم زدیم و خیابان عریض شد باران نمی‌زد و مه باران غلیظ شد انگورهای داغ لبانش به لب نشست شهر عطش نخورده ی انسان مویز شد هفت آسمان دامن پاکش به من رسید من را نهیب صاحب دامان حفیظ شد از من گریخت هر شب و عشقش میان دل جا خوش نمود و زلف پریشان عزیز شد شعر از هجوم خاطره‌ای سر به زیر شد امرِ سکوت واژه «نرجان - نریز» شد گاهی خیال می‌کند از او بریده ای عرفان دوباره از تو نوشت و مریض شد..! #عرفان_اسماعیلی شنبه دوم اس…

در دل غم زده ام جای دلت بود.. نبود؟ کرده ای شعله ورم زد به سرت! زود نبود؟ آتش عشق تو در سینه من جا خوش کرد که شدم شعله ور! از هر طرفت دود نبود؟ کاشکی زاغ نجابت ز سرت پر نکشد این همه پر زدن از خواهش کمبود نبود؟ راستی سینه ی فرسوده ی من سوخت ببین پر پروانه در این پیله گل‌آلود! نبود؟ کاشکی با غمت آن‌قدر نمی‌گفتم شعر که غمت همدم این سینه‌ی بی‌سود نبود درد از هر طرفی درد می‌آورد به دل درد هجران تو در سینه که محدود.. …

حال بد حالم بد است وارد درد دلم نشو تو باعث قضاوت بغض قلم نشو شعر از هجوم بارش اشعار روشن است تو باعث خموشی این شعر کم نشو دنبال بال ، در قفس سینه ام نگرد خود تو دلیل خواهش احداث غم نشو حتی برای حاشیه ها نقش بسته ای امشب فدای حاشیه های علم نشو چیزی نگو که درد عجیبی گرفته ام با هر سکوت واژه ی این باز و دم نشو دارم شبیه بغض قناری سخن زیاد همدم نبوده با غزلم هم‌قسم نشو #عرفان_اسماعیلی #غزل_جدید #کرمان دوشنبه ۲…

چنان گرفته دلم در هوای آزادی که میزند به سرم لنگ پای آزادی شقایقی که خودش را اسیر کرد و گرفت خودش ز حال خودش سرسرای آزادی طویله ای که صدای خرش بلندش کرد رسیده صوت بدش تا صدای آزادی خری گرفته عروسی خری گرفته عزا از این طویله نیفتاده نای آزادی محقری به صدایی بلند زد فریاد تمام خانه آهو فدای آزادی نمی رسد به خدا ناخدای این کشتی که شد خودش به خدا بی خدای آزادی کنون که سفره گشوده است هرکسی خورده است ز نان هرکه برآمد…

. تو که رفتی ،من از عمق غزل سوخت دلم مثل قلیان پس از سوختن حوصله ها #عرفان #عرفان_اسماعیلی #قلیان

. در کجای سخن عشق تو را باید جست...؟ #عرفان_اسماعیلی #چهارشنیه ۲۸ آبان ماه ۱۴۰۴

دل پس از عمری دویدن ناگهان فرسود و رفت یک نفس بعد از جدایی توصیه فرمود و رفت عاشقانه سر به دیوار جنون زد دل چه باک ایستگاه آخرش بود و چنین پیمود و رفت تازه با عقل و خرد هم خانه تا میشد نشد جای عقل و منطقش را کرد او نابود و رفت جای هیچ حاشا و انکاری نبود اینجا که بود عشق چون هرجا نشست انگار غم آلود و رفت تازه میگردد دلم دنبال عشق تازه ای دل ولی پاییزی‌ام کرد و خزان افزود و رفت در چهل سال از دلم نیمی به بطلان می گ…

در نگاه صبح چشمانت زمین آغاز شد صبح چشمانت بخیر ای سرزمین آفتاب #عرفان_اسماعیلی شنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۴ ساعت ۷:۴۵