بایگانی دکلمه خام

Voice message, posted without a caption

Voice message, posted without a caption

ما فرزندان نور و خاک؛ راهی بیراهه شدیم، زمین را تسخیر کردیم بی آنکه بفهمیم که او خود ما بود. در دل خاک با بیل‌های مکانیکی نفوذ کردیم تا آسمان را تصاحب کنیم اما نه به آسمان رسیدیم نه به آرامش؛ ما درختان را قطع کردیم تا کاغذ بسازیم و روی همان کاغذ قانون نوشتیم برای حفاظت از جنگل‌ها، ما حیوانات را اهلی کردیم تا همسفر زندگی باشند اما به کارخانه‌های رنج تبدیلشان کردیم، شیر را بی‌رحمانه از گونه پستاندار دزدیدیم، دریغ از ما…

مارا زمانه گر شکند ساز می شویم با شعله های سرخ هم آواز می شویم گاهی به سوگ خویش نوشتیم مرثیه گاهی براه عشق غزلساز می شویم در شعر و در غزل ز برای نگار خود محو نیاز دلبر طناز می شویم گاهی برای آنکه بخندی برای تو از طنز ها سروده و طناز می شویم ما اهل درد و شعر و شعوریم، شاعریم ما منشا و شروعِ صد آواز می شویم "آن نخل ناخلف که تبر شد زما نبود مارا زمانه گر شکند ساز می شویم" صائب تبریزی

File, posted without a caption

File, posted without a caption

Voice message, posted without a caption

خدا کند انگورها برسند جهان مست شود.. تلوتلو بخورند خیابان‌ها به شانه‌ی هم بزنند رئیس‌جمهورها و گداها مرزها مست شوند.. و محمدعلی بعد از 17 سال مادرش را ببیند وآمنه بعد از 17 سال کودکش را لمس کند خدا کند انگورها برسند آمو زیباترین پسرانش را بالا بیاورد.. هندوکش دخترانش را آزاد کند … برای لحظه‌ای تفنگ‌ها یادشان برود دریدن را.. کاردها یادشان برود بریدن را قلم‌ها آتش را آتش‌بس بنویسند … خدا کند کوهها به هم برسند دریا چنگ …

ورود کاربر / نام‌نویسی مولانا » دیوان شمس » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۶ دی بنواخت یار من بنده غم رسیده را داد ز خویش چاشنی جان ستم چشیده را هوش فزود هوش را حلقه نمود گوش را جوش نمود نوش را نور فزود دیده را گفت که ای نزار من خسته و ترسگار من من نفروشم از کرم بنده خودخریده را بین که چه داد می‌کند بین چه گشاد می‌کند یوسف یاد می‌کند عاشق کف بریده را داشت مرا چو جان خود رفت ز من گمان بد بر کتفم نهاد او خلعت نورس…

ادامه

ادامه

غزل شماره ۴۵مولانا