جهان خالیست

قهوه میریزم برایت، نیستی آن سوی میز هی شکر میریزم و تلخ است جای خالی‌ات... #معصومه_صابر

با یقین آمده بودیم و مردد رفتیم به خیابان شلوغی که نباید رفتیم می‌شنیدیم صدای قدمش را اما پیش از آن لحظه که در را بگشاید رفتیم زندگی سرخیِ سیبی است که افتاده به خاک به نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیم آخرین منزل ما کوچه ی سرگردانی‌ست دربه‌در در پی گم کردن مقصد رفتیم مرگ یک عمر به در کوفت که باید برویم دیگر اصرار مکن باشد، باشد، رفتیم #فاضل_نظری

گر به صد منزل فراق افتد میان ما و دوست؛ هم‌چنانش در میانِ جانِ شیرین، منزل‌ست..! #سعدی

روزِ محشر که بیارَد همه‌کَس دستاویز منِ سودا‌زده را حلقه‌ی گیسویِ تو بس #کمال‌_خجندی

جُز درِ حق درِ دیگر مَزَن و واقف باش که از این در به‌درِ هرکه رَوی دربه‌دری‌‌ست #مکرم‌_اصفهانی

سؤال کردند که: مسلمانی کجاست و مسلمان کیست؟ گفت: مسلمانی در کتاب‌هاست و مسلمانان در زیرِ خاک‌اند #تذکرة_الاؤلیا

سد خانهٔ دین سوخت به هر رهگذر از تو کافر نکند آنچه تو کردی ، حذر از تو بی رحم کسی شرح جگر خوردن من پرس پیکان جفا چند خورم بر جگر از تو آنکس که برآورد مرا از چو تو نخلی یارب نخورد در چمن عمر بر از تو ای قاصد از آن همسفر غیر خبر چیست مشتاب که معلوم کنم یک خبر از تو وحشی چه دهی شرح به ما حرف غم خویش ما نیز اسیریم به سد غم بتر از تو #وحشی_بافقی

خوشا پرنده که بی‌واژه شعر می‎گوید. گذر به سوی تو کردن ز کوچۀ کلمات به راستی که چه صعب است و مایۀ آفات چه دیر و دور و دریغ! خوشا پرنده که بی‌واژه شعر می‌گوید ز کوچۀ کلمات، عبور گاریِ اندیشه است و سَدِّ طریق تصادفات صداها و جیغ و جارِ حروف چراغ قرمزِ دستور و راهبندِ حریق تمام عمر بکوشم اگر شتابان، من نمی‌رسم به تو هرگز از این خیابان من خوشا پرنده که بی‌واژه شعر می گوید. #محمد_رضا_شفیعی_کدکنی

دختران شهر به روستا فکر می‌کنند دختران روستا در آرزوی شهر می‌میرند مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می‌کنند مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می‌میرند کدام پل در کجای جهان شکسته است که هیچ‌کس به خانه‌اش نمی‌رسد! #گروس_عبدالملکیان

مکن ای صبح طلوع #محمود_بهجت

هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرام تر از آهو بی باک ترم از شیر هر لحظه که می کوشم در کار کنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر #مولوی

برف مي بارد برف مي بارد به روي خار و خاراسنگ كوهها خاموش دره ها دلتنگ راه ها چشم انتظار كارواني با صداي زنگ بر نمي شد گر ز بام كلبه ها، دودي يا كه سوسوي چراغي گر پيامي مان نمي آورد رد پا ها گر نمي افتاد روي جاده هاي لغزان ما چه مي كرديم در كولاك دل آشفته دمسرد ؟ آنك آنك كلبه اي روشن روي تپه روبروي من در گشودندم مهرباني ها نمودندم زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز در كنار شعله آتش قصه مي گويد براي بچه ها…