𝐊𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐭𝐚𝐫|ﺧاﻛﺳﺗﺭ

‌‌‌‌‌ _و تمام قصه در یک نگاه خلاصه می‌شود...🖤

چشم‌ها، بی‌آنکه کلمه‌ای بر زبان بیاورند، حرف می‌زنند. و گاهی، چیزهایی را فاش می‌کنند که زبان هرگز جرئت گفتنش را ندارد!

می‌گویند زنان، به هنگامِ درد، رنج، دلخوری و غم، اول گریه می‌کنند. اما بعد چه می‌شود؟ بعد از تجربه‌ی دوباره و دوباره‌ی همین دردها، کم‌کم سکوت را یاد می‌گیرند. اشک‌هایشان کمتر می‌شود، نه چون دردشان کمتر شده، بلکه چون دیگر خسته‌اند. درد و رنجشان را درونِ خود می‌ریزند، سرد می‌شوند، و آرام‌آرام فاصله می‌گیرند...

و روزی ناگهان نوبت ما می‌شود...

فقط منم که اعتقاداتم از بین رفته و دیگه چیزی ازش نمونده یا شماهم اینطوری شدید؟!

تقریباً چند هفته پیش، روی پله‌های خونه خوردم زمین و آرنجم محکم به لبه‌ی تیز پله خورد. اون شب، دردش اون‌قدر زیاد بود که تمام تنم احساس ضعف می‌کرد. بعد، کم‌کم دردش کمتر شد. طوری که سه، چهار روز بعد فقط وقتی تحت فشار قرار می‌گرفت، دردش رو حس می‌کردم. روزها گذشت. و درد، هر روز کمتر از قبل شد. تا امروز! وقتی خواستم سرمو به دستام تکیه بدم و آرنجمو به میز تکیه دادم، تازه فهمیدم هنوزم درد می‌کنه. نه مثل روز اول، خیلی کمتر، ا…

زندگی، همین حالا هم سخت هست! ولی اگه آدم‌هایی که دوستشون داریم، و دوستمون دارند، کنارمون نبودند، شاید دیگه، دوام آوردنش، ممکن نبود.

آدم وقتی بی‌حوصله، خسته و کلافه‌ست، برای هیچ کاری انگیزه نداره. حتی اگه گرسنه و تشنه هم باشه، حوصله نداره برای خودش چیزی درست کنه. از شیر آب می‌خوره، با یه نون و پنیر گرسنگیشو رفع می‌کنه. اگه هم خیلی بخواد به خودش حال بده، نهایتاً یه تخم‌مرغ نیمرو می‌کنه و همون براش کافیه. ولی عشق... امان از این عشق! همون آدمِ بی‌حوصله و خسته، یهو پر از انگیزه می‌شه. آدمی، که شاید حتی از آشپزی هم خوشش نیاد، با عشق غذای مورد علاقه‌ی آ…

چشم‌ها، بی‌آنکه کلمه‌ای بر زبان بیاورند، حرف می‌زنند. و گاهی، چیزهایی را فاش می‌کنند که زبان هرگز جرئت گفتنش را ندارد.

و زندگی به گونه‌ای‌ست که گاهی خسته‌ایم، ناامیدیم، شکسته‌ایم... اما هنوز، با تمامِ آنچه از ما باقی مانده، ادامه می‌دهیم...

مدام به خود می‌گویم: «می‌گذرد...» و زمان، بی‌صدا، ردِ عبورش را، میان تارهای مشکیِ موهایم، با چند تارِ سفید، به جا می‌گذارد. شاید، همه‌چیز بگذرد، اما ردِ بعضی روزها، به‌جا می‌ماند.

با تمام غم‌هایی که این روزها همراهمه، هنوز چیزهایی هست که دلم رو گرم می‌کنه. مثلاً رفیقی که فقط کافیه بهش پیام بدی، زنگ می‌زنه و از شنیدن صدات می‌فهمه حالت خوب نیست. نمی‌ذاره توی همون حال بمونی، میاد دنبالت، می‌برتت بیرون، تا شاید برای چند ساعت هم که شده، ذهنت از همه‌چی فاصله بگیره. شاید همین دلگرمی‌های کوچیک باشن که باعث می‌شن ادامه بدیم. این روزها، اگر همین آدم‌ها و همین لحظه‌های کوچک نبودن، دوام آوردن خیلی سخت‌تر …