اقیانوس بدون ماه

اثر هنری یک داستان واقعی یا اعتراف شخصی است، که اتفاقی غیر عادی یا غیر معمول ولی هم‌چنان واقعی یا طبیعی در آن رخ می‌دهد. اگر مخاطب پس از اتمام اثر با خود فکر کرده باشد که آن اتفاق غیر عادی باید رخ می‌داد، که اگر می‌توانست آن اثر را دوباره بسازد حتماً آن اتفاق غیر معمول را به همان شیوه‌یی که بود دوباره در اثرش جا می‌داد، که بدون آن اتفاق دنیا چیزی کم می‌داشت، آن اثر نه تنها در نام «هنر» می‌بود، بل‌که در باطن نیز هنر م…

اساس رفتارهای هر کسی، گفتار و کردار دیگران است. چه قدر احتمال دارد که از آن جایی خرید کنیم که دیگری پیشنهاد داده است؟ چه قدر احتمال دارد آن کاری را انجام دهیم که دیگری پیشنهاد داده است یا انجام می‌دهد؟ چه قدر احتمال دارد همان سخنی را تکرار کنیم که دیگری گفته است؟ انسان بیش‌تر بر اساس تکانه‌های اشتیاق‌ش حرکت می‌کند، نه بر اساس منطق یا آن چه درست و کاربردی است. و تکانه‌های اشتیاقِ یک نفر بسیار از رفتارهای انسان‌های دیگ…

نباید نا امیدی را کنار بگذاریم برای این که امیدواری به‌تر است. باید امیدوار باشیم به قضیه‌یی که امیدی در آن نیست برای این که مطمئن شویم نا امیدی واقع‌بینانه‌ترین و درست‌ترین دیدگاه ممکن است. نا امیدی خوب است زمانی که واقع‌بینانه باشد و هم‌چنین زمانی که ثابت شده باشد که تمام امیدهای دیگر غیر واقع‌بینانه هستند.‌ به‌تر است امیدوار باشیم و تلاش‌های متفاوتی بکنیم و اگر پیش آمد نا امید شویم تا این که عمل نکنیم و قطعاً نا ا…

چرا برای کارهای خود دلیل می‌آوریم؟ چرا فکر می‌کنیم جهان بر مبنای فکر می‌گذرد؟ چرا فکر می‌کنیم جهان عاقلانه حرکت می‌کند و عقل برای شناخت جهان کافی است؟ شاید دلیل‌هایی که عقل می‌آورد را چیزی به او تحمیل کرده باشد. شاید این گونه نیست که ما با دلیل می‌فهمیم که یک کار درست یا نا درست است، بل‌که ما نخست درست و نا درست را به یک کار نسبت می‌دهیم و سپس دلیل‌ها برای اثبات دیدگاه ما به وجود می‌آیند. آیا همین موضوع در باب دوست د…

وقتی مدادت را بدزدند چه می‌گویی و چه کار خواهی کرد؟ آیا می‌گویی «عجب آدم لاشی‌یی بوده» یا «جامعه پر از دزد شده» و سپس از موضوع عبور می‌کنی؟ وقتی دوچرخه‌ت را بدزدند چه می‌گویی و چه کار خواهی کرد؟ آیا همین اعمال و سخنان را تکرار می‌کنی؟ وقتی خانه‌ت را با آتش زدن بدزدند چه؟ ... پس آیا وقتی تن‌ت را بدزدند و بکشندت نیز نباید همین گفتارها را بگویی و همین رفتارها را انجام دهی: «عجب جامعه‌یی است! من را کشت. جامعه لیاقت و ظرف…

«نه خیلی پیش از آن که در سال ۱۹۸۰ از دنیا برود، میلتون اِریکسون با یک پرسش مواجه می‌شود، پرسشی که از طرف یکی از دانش‌جوهای‌ش است: در باور شما اساس بیش‌تر مشکلات مردم چیست؟ پاسخِ تک-واژه‌ییِ اِریکسون: انعطاف نا پذیری. این پاسخ در سادگی‌ش نبوغ‌آمیز است و یک منبع دائمی الهام برای آن دسته از روان‌درمان‌گرانی (مانند من) است که تلاش می‌کنند که انعطاف پذیری بیش‌تری را در آن زمینه‌هایی ایجاد کنند که مراجعان چالش‌برانگیز می‌ی…

اگر مشکلی دارید که می‌توانید آن را تغییر دهید، پس مشکلی ندارید. اگر مشکلی دارید که نمی‌توانید آن را تغییر دهید، پس مشکلی ندارید. پرسش این است: آیا این مشکل را می‌توان تغییر داد؟

مگر سخن جز درد است؟ پس بگذارید از درد بگویم، از انسان، از همه چیز؛ از رنج‌هایی که بدون آن‌ها این کتاب نیز نبود. می‌خواهم اراجیف بگویم. می‌خواهم جرأت کنم برای چند خط خودِ اراجیفم باشم. بگذارید از درد تنهایی بگویم. دردی که همه‌ی ما را واداشته است که دروغ بگوییم. واداشته است که اشیای خود را بغل کنیم و آن‌ها را ستایش کنیم، و به جای خود تنِ خود را پرستش کنیم، واداشته پول را پرستش کنیم، و پس ما را واداشته از دیگری نفرت دا…

سقوط جامعه‌ی رذیلت‌مند اجتناب نا پذیر است، حتا اگر هم اکنون شرایط مادی خوبی داشته باشد.

دین اجتناب نا پذیر است، زیرا بازی کردن اجتناب نا پذیر است. دین زیر-مجموعه‌ی بازی کردن است. همه‌ی ما کم یا بیش بازی می‌کنیم.

می‌توانید نا راحت باشید و تلاش کنید یا راحت باشید و بپذیرید. در تعیین این که کدام را انتخاب می‌کنید، شرایط بیرونی تأثیری ندارد.

«اکثریت افرادی که با اضطراب دست و پنجه نرم می‌کنند افرادِ بسیار «خوبی» هستند. در بیش‌تر موارد، این «خوبی» بیش از اندازه دلیل اصلی اضطراب است. این به چه معنا است؟ گاهی اوقات افراد مضطرب به سختی می‌توانند برخی از احساسات را ابراز کنند، بنا بر این وقتی که ناراحت می‌شوند، تمایل دارند که این احساسات را پنهان کنند. با انجام این کار، این احساسات به صورت غیر مستقیم – با ظاهر اضطراب – بروز می‌کنند و افراد از اختلاف یا احساسِ…