کلاغ

باید عشق را شبیه رد حلزون همه‌جا باقی بگذاریم در یک لیوان لب‌پر نجوا کن تا معنا بگیرد زیر یک مرداب فراموش‌شده پلک بزن حیف نیست پوسته‌های لبت بیهوده بریزند؟ تا نبوسیدمشان پوست نینداز

به هرجا می‌روی اندوه‌هایش را جمع می‌کنی از دریا صدف‌هایش را سرت را به قلبم چسباندی و گفتی: صدای اندوه صدف‌هایی که جمع‌ کرده‌ام را می‌دهی

احساس می‌کنم خاب برایم درددل می‌کند. کابوس‌هایی که می‌بینم خاطرات بدش هستند. بگو عزیزم. خابم و گوش می‌دهم.

همیشه چیزی هست که بتوانی از من بگیری شیرینی خابم؟ دهانت را باز کن، خودم آن را در دهانت می‌گذارم جانم؟ به تمام بلندی‌ها برو و چشم‌بسته قدم بزن خودت را؟ من را از خودم بگیر ولی خودت را هرگز

همه‌چیز فقط می‌خواهد این وظیفه‌ی زنانگی را به تو یادآوری کند که تحمل کردن چیزی شجاعت نیست. اگر الان برای آن نجنگی بعدن با آن خاهی‌‌جنگید.

تو همیشه پرنور ماندی. حتی از نورِ خودت چشم‌هایت سوخت، تا نکند من اذیت شوم که نورِ خودم برای دوتایی‌مان کافی نیست. هیچ‌وقت نگذاشتی بفهمم سوسو می‌زنم. و حتی این سوسوها را به یک معنی تبدیل کردی. گفتی این‌ها کد مورس‌اند و من بلدم با نورم شعر بگویم. و ببخش که این‌قدر کم عشقم را ابراز کردم. که هرگز نمی‌فهمی این‌ها را برای تو گفته‌ام.

چراغ‌ها والدین نورها هستن. وقتی شب نزدیک می‌شود به بچه‌هاشان می‌گویند: قبلِ تاریکی خانه باش. ستاره‌ها و چراغ‌های خیابانی هم نورهای ناباب‌اند از نظر جامعه‌ی نوری. گوشی من هم یک نور ناباب است. و حتی برق چشم‌هایم وقتی شب‌ پیامت را میخانم.

ستاره‌ها روی سرش می‌روییدند مردم می‌گفتند سرش شوره دارد و من تا مدت‌ها فکر می‌کردم ستاره‌ها شوراند

کنارم بخاب بیا به‌جای لیوان آب بالای سرمان موسیقی بگذاریم با سه جرعه آن را بخور زیباست، نه؟ کنارم بخاب، همه‌ی آب‌های جهان بالای سر ماست همه‌ی موسیقی‌های جهان ما همه‌ی کلاویه‌ها را داریم، ۸۸تا یکی‌دیگر هم خودمان به‌ وجود می‌آوریم یکی من، یکی تو ما ۹۰تا کلید پیانو داریم ما از همه‌ی موسیقی‌ها و از همه‌ی آدم‌هایی که با موسیقی خیال می‌کنند جلوتریم

به هیچ‌‌چیزی تعلق نداری و چیزی متعلق به تو نیست. آخرین چیزهایی که برای تو بودند رسیدند به خواهر کوچکت یا بوسیده شدند و یا مرده‌اند. باید خودت را به یک درخت ببندی.

صرفن برای خودم می‌نویسم: یک هیچ‌وقت سعی نکن همه را دوست داشته باشی، شبیه کبوترها بگذار به تو نزدیک شوند و در ثانیه‌ی آخر بپر. دو خیلی سرت داد کشیده شد تا جایی که عادت کردی و به حرف‌های زیر یک گستره‌ی صدایی عادی توجه نمیکنی. انگار با تو نیستند. سه دو رویداد عظیم عاطفی داشتی در این دو ماه. طرد شدی. بعد از ۱۵ ساعت یادش می‌رفت ازت بپرسد چیزی خوردی یا نه. هر روز و هر روز. چهار به آزمون نمی‌رسی و عیب ندارد که جدول تکام…

خاب دیدم مژه‌های‌مان بلند است، شبیه موهای‌مان و درخت‌هایی که سرِ راه سیاره‌ها رشد کرده‌اند و ردِ کف دست‌های او. خطوط کف دست‌هایش آن‌قدر بلندند که تا آرنج می‌رسند. پیش فالگیر که رفته بودیم، گفت زیاد زندگی کرده‌ و او فقط می‌تواند یک زندگی را بخاند. وقتی دفتر نمی‌آورم برای نوشتن، می‌گذارد روی خطوطِ دستش بنویسم؛ من هم خطِ اریبِ کفِ دستش را پررنگ می‌کنم. اسمش خط عمر است.