کانال رسمی شعر و شعور /منصور

سخت است که هر لحظه بگیری خبرش را هی شعر بگوئی و نبینی اثرش را ساحل اگر آغوش نمی بست به رویش بر صخره نمی کوفت چنین موج؛ سرش را دردی ست گرانتر که قفس را بگشایند بر روی عقابی که بچینند پرش را خونست دلِ برکه ی پیری که بداند بر او نکند ابرِ سیاهی گُذَرش را آخر چه کند نابلدی خسته و تشنه؟ در راه اگر گم بکُند هم سفرش را حیف است که با زخم تبر سرو بسازد اما غمِ پاییز کند خَم کمرش را سخت است که با گریه شبش را بکند صبح آن …

تا رامم و تسلیمم در مشیّت تقدیرم بی باک تر از شیرم چالاک تر از مورم وان لحظه که در جهدم تدبیر کنم افزون سنگ است پیِ سنگی در معبر منظورم #منصورپیکانپور @sheroshuor

دردا که در این چرخ زمان ،خستگیِ خلق جز غم نبود علت دلبستگی خلق خوب و بد اقبال که شد تابع تغییر معلوم شود سستی و برجستگی خلق خندیدن این عقربه ی تند زمان از راهیست دراز و قدم آهستگی خلق وقتی که رسد موعد رفتن نه فقط عشق چون خرقه ی پاره شده همبستگی خلق این ما و منی کردن و آن خویش ستائی شد علت صد پاره و صد دستگی خلق ایکاش که با قید تعلق به خود آید آزاد منش بودن و وارستگی خلق دردا که برآورده شود کام جهان از شیرینی ضد…

خاکی غریب بر سر و رویش نشسته بود سروی که زیر ضربه ی غمها شکسته بود از موج انفجار به غیر از عذاب و درد افسوس راهها همه تاریک و بسته بود میخواست انقلاب بزرگی کند، ولی دل از تمام عالم و آدم گسسته بود دنبال بخت خویش هزار بار رفت و رفت شاید که مرگ با همه تلخی خجسته بود یک شب به خواب رفت و سحرگاه برنخاست آری پدر از این همه تکرار خسته بود #منصورپیکانپور @sheroshuor

تر,دیده ی عاشقان شد از قتل حسین(ع) در خلق پر آوازه شده عدل حسین(ع) ایکاش که در وقت عمل می رفتند تا کرب و بلا به یاری اهل حسین(ع) #منصورپیکانپور @sheroshuor

در چشم دریا کِی بیاید قطره ای ناچیز؟ از ضربه های موج،ماهی کِی کند پرهیز؟ دیگر ندارد غصه و دلشوره ی مرهم از دردهایت تا که باشد سینه ای لبریز هرکس دچارت شد ندارد باکی از طعنه ای عشق ،ای احساس زیبای جنون انگیز سرشار اعجازی ،بِرویانی ،بمیرانی دیوانه و عاقل تو را کردست دستاویز آباد را ویران کنی ،ویرانه را آباد از دست غمهایت بهاری میشود پائیز در آسمانت من غبارم گیج و سرگردان ای درد و ای درمان و ای معجون سحرآمیز باید …

جایی که جواب پرگشودن تیر است پروانه هم از پرنده بودن سیر است تا ماشه به انگشت برادر باشد تردید نکن گلوله بی تقصیراست #منصورپیکانپور @sheroshuor

گل ،هستی اش از سقوط باران دارد از مردن شمع, شعله ای جان دارد گیرم که گلاب, شهره ی آفاق است این منزلت از داغ گلستان دارد #منصورپیکانپور @sheroshuor

وقت آنست که این قصه به پایان برسد دست خورشید به تن پوش زمستان برسد کاش تا مانده رمق در نفس گندمزار ناگهان نیمه شبی حضرت باران برسد چشمها خیره به در مانده پر از دلشوره شاید اینبار پدر با سبدی نان برسد دسته جمعی سر تابوت نشستیم همه تا که جلاد به ناگاه شتابان برسد زخم بر زخم نهادیم که شاید روزی زخممان کهنه شود,نوبت درمان برسد وقت آنست به اهریمن بد ذات پلید خبر آمدن رخش سواران برسد زندگی واژه ی زیبای پر از حسرت بو…

کاش این تیره شبِ غمزده فردا بشود باز خورشیدِ لبِ پنجره پیدا بشود وای بر عاشق بیچاره ی بیخوابی که شب به شب غرقِ شبیخونِ غزلها بشود منم آن رود که شد سهمِ بیابان اما آرزویش همه این بود که دریا بشود ترسم اینست که آنقدر دلم تنگ شود که غمِ هرشبِ تو سخت در آن جا بشود حالِ من حالِ غزالیست که در حمله ی گرگ گلّه رم کرده به یک لحظه و تنها بشود سالها ریخته ام خونِ جگر را در دل بدتر از درد ؛ عذابیست که حاشا بشود نیستی دفترِ…

رفتنی بود و دلم خواهش بیجا می کرد دل بیچاره چه بیهوده تقلا می کرد مثل صیاد که جان دادنِ صیدش می دید سنگدل؛ قاتل من بود و تماشا می کرد بارها گفتم از او دل بِکَنم اما باز ناخودآگاه دلِ غمزده حاشا می کرد به سفر رفتم از او دور شدم سود نداشت که مرا غصه بلافاصله پیدا می کرد حسرتش ماند به دل مثل همان برکه ی خشک که فقط فکر هم آغوشیِ دریا می کرد گاهگاهی به نگاهی من و چشمانم را به نخوابیدن و شبگریه مهیا می کرد بی خبر بود…

سالها وعده ی بیهوده به خود می دادم که کسی می کند از کنج قفس آزادم خون دل خوردم و با طالع خود سر کردم تا مبادا ببرد بخت سیاه از یادم خواستم بوسه به خورشید زنم اما حیف در طلسم شب جادوگر پیر افتادم آنچنان لشکر غم قصد دلم را می کرد که کسی در همه ی عمر نبیند شادم شعر سرخی که به زیر قلمم می رقصید روزی از درد به تنگ آمد و شد جلادم یک نفر کاش جوابی به سوالم می داد که چرا گریه از آغاز شده همزادم؟ بغض در حنجره ام زخم گلو…