رادیو سین الف

ما در آن کافهٔ زیرِ پل که باران، شیشه‌هایش را ترک‌ترک می‌کرد قهوه‌های تلخمان با خنده‌هایی بلند سر کشیدیم. خنده به جیب‌های خالی، خنده به قسط‌های عقب‌افتاده، خنده به زخم‌های بی‌مرهمِ دلی شکسته. ​اما رنج، آن زنِ زیبایِ فراموش‌نشدنی گوشهٔ کافه تنها نشسته بود. با انگشتانِ نازکش دود را می‌چرخاند و هر بار که ما قهقهه می‌زدیم، با ناخن روی میزِ چوبی شیاری عمیق‌تر می‌کشید. ​شب که شد و هرکس به ایستگاهِ تنهایی‌اش برگشت، رنج با گ…

رفیقانم در این شهرِ سیمانی هرکدام زیرِ بارِ بی‌دریغِ زندگی تنها ایستاده‌اند. یکی پشتِ ترافیکِ صبحگاهی سیگاری روشن می‌کند و دود با حسرتِ کرایه‌خانه‌ای عقب‌افتاده درمی‌آمیزد. دیگری در صفِ طولانیِ نان خیره به قیمت‌ها بغضش را با سهمی که به خانه نمی‌رسد قورت می‌دهد. آن یکی پشتِ تلفن صدایش می‌لرزد وقتی از داروخانه دستِ خالی برمی‌گردد. من از پسِ این غروبِ دودگرفته به تک تکشان فکر می‌کنم. قلبم میانِ آن‌ها تکه تکه شده و هر تک…

روی صندلیِ چوبی در آستانه‌ی غروب نشسته‌ام و کتری نایِ سوت کشیدن ندارد. ساعت سایه‌اش را روی انحنای سکوتِ لیوانِ چای سُر می‌دهد و من به پژواکی می‌اندیشم که هرگز از آن سوی تاریکی بازنگشت. من نه انحنای دستانت را در عبور از خیابانِ خلوت نه نبضِ نگاهت را که یک‌بار روی مردمک‌هایم مکث کند نه حتی واژه‌ای را که از دهانت به سمتِ سکوتم پل بزند داشتم. من تنها احتمالِ مبهمِ نابِ دوست داشتنَت را در سینه‌ام زنده نگه داشته بودم. ه…

دلِ خونِ ایران در سینهٔ من می‌تپد. من فرزندِ همین خونم، همین خونِ بی‌پایان که از زخمِ بازِ تاریخ جاری‌ست و هرگز از حرکت نمی‌ایستد. سین الف

اذان که پایان می‌پذیرد، حکمِ شومِ اعدام از همان حنجره‌ی شب‌زده سر داده می‌شود: «اعدام! به جرمِ حقیقت، به جرمِ آزادی، به جرمِ اندیشه‌ای رها در باد.» همان دهانی که به نامِ خدا گشوده شد، اینک نامِ حقیقت را بر دار می‌خواند. و خدا در این میان... تنها نظاره‌گری خاموش است، یا شاید خودش، مُهرِ سکوت بر این قساوت زده. طناب، گلویِ سپیدِ آزادی را با ریتمِ «حیّ عَلَی الصَّلاة» می‌فشارد؛ و بر فرازِ چوبه‌ی دار، نه خدا، که دیوِ سیاه…

صبح در حیاطِ خلوتِ اوین طناب از سقفِ سیمانی آویزان است و باد با آن تاب بازی می‌کند بی‌خبر از اینکه این طناب گردنِ جوانی را به جرمِ واژه فشرده است. قاضی پشتِ میز با مُهرِ خون‌آلود چای می‌نوشد و فرمان می‌دهد: «اعدام! به جرمِ فکرِ آزاد به جرمِ مشتِ گره‌خورده به جرمِ گیسویِ رها در باد.» طناب از سقف پایین می‌آید و حلقومِ حقیقت را می‌فشارد. پلک‌ها بسته می‌شوند اما نبضِ خیابان از جا برمی‌خیزد. این طناب گردنِ فردا را فشرد…

دلم خیلی خیلی گرفته است. نه مثلِ همیشه که ابری می‌گذشت این بار انگار تکه‌ای از آسمانِ تهران روی سینه‌ام سیمان شده است. چنارهای ولیعصر را نگاه می‌کنم اما برگ‌هایشان را نمی‌بینم. عابران از کنارم می‌گذرند اما انگار پشتِ شیشه‌ای ضخیم راه می‌روند. نبضم کُند کُند می‌زند و ساعت روی دیوارِ آپارتمان از حرکت نمی‌ایستد اما به جایی نمی‌رسد. پنجره را باز می‌کنم هوا نه سرد نه گرم فقط سنگین است. انگار تمامِ دودِ این شهر در سینه‌…

ظهر از چنارهای ولیعصر سایه روی جدول‌های ترک‌خورده پهن می‌شود و پیرمردی با کتِ سورمه‌ای نان خشک را برای کبوترها ریز می‌کند. تو روی نیمکتِ چدنی نشسته‌ای و دود از میانِ انگشت‌هایت آرام بالا می‌رود. چشمانت جایِ دیگری‌ست نه از جنسِ بی‌تفاوتی که از جنسِ پروازی که من هنوز بلد نیستم. دوست دارم با تو آن بالا کنارِ همان چنارها در دود محو شوم. نه از جنسِ گریز که از جنسِ نزدیک شدن به چیزی که تو به سادگیِ یک نفس تجربه می‌کنی و …

در این آپارتمانِ رو به حیاطِ خلوت سکوت تنها ساکنِ ثابت است. اما امشب نبضِ من پنجره را باز کرده و روی بالت کنارِ شمعدانیِ پژمرده ایستاده تا شاید از میانِ هزار پنجرهٔ خاموش نورِ تو تنها چراغی باشد که روشن می‌ماند. سین الف

در مسیرِ ولیعصر برف‌پاک‌کن‌ها نامت را روی شیشه تکرار می‌کنند. تو در صندلیِ کنارم سکوت را با نفس‌هایت بخار می‌کنی، و من از آینهٔ بغل چشمانت را— بازتابِ گرمِ داشبورد را— می‌دزدم. دستم روی دنده بی‌خبر به دستت نزدیک می‌شود؛ هیچ‌کدام عقب نمی‌کشیم، اما هر دو می‌فهمیم این نزدیکیِ بی‌صدا چه حجمِ سنگینی دارد. شیشه‌ها بخار گرفته‌اند و من چیزی نمی‌نویسم، فقط می‌گذارم نقشِ نفس‌هایت به جای امضا بماند. همین. سین الف

این تقصیرِ من نیست. من نمی‌توانم قلبم را مچاله کنم مثلِ دستمالِ کاغذیِ روی میزِ کافه و بیندازمش توی سطل. نمی‌توانم بی‌تفاوت باشم به این خیابانِ شلوغ به عابرانِ بی‌سرزمین به چنارهایی که برگ می‌دهند و برگ می‌بازند. فکرهایِ هزارپای من روی نبضِ این شهر به هر سو قدم برمی‌دارند؛ از پشت‌بام‌های سیمانی تا تهِ تونل‌های تاریک، از ویترینِ کتاب‌فروشیِ قدیمی تا گالریِ خالیِ آخرِ خیابان. اما روحم زمانِ زیادی‌ست که حس می‌کند درونِ …

دوست داشتن، پذیرشِ زخمی‌ست بی‌بهانه؛ که نه التیام می‌خواهد، و نه راهِ فرار. دوست داشتن، همان نبضِ ممنوعی‌ست که ساعت را از کار می‌اندازد و در سکوتِ سردِ کافه، با یک نگاه، تپش را به لرزه می‌اندازد. دوست داشتن، نه رسیدن، که رفتنِ مدام است؛ از خود به سوی چیزی که تو نیستی، اما تو را کامل می‌کند. دوست داشتن، واژه‌ای نیست که گفته شود؛ بخاری‌ست که در آینه گم می‌شود بی‌آنکه دستی روی آن چیزی بنویسد. دوست داشتن، همان چراغِ قرمز…