🩶🦢

هیچوقت ازینکه آدم مهربون و خوش‌قلبی هستی پشمون یا ناراحت نباش؛ مطمئن باش روزگار حواسش هست کی چیکار میکنه و شدیدترشو برمیگردونه، چه خوبی چه بدی.

عزیزِ همیشه صبورم، میدونم‏ تنها ادامه دادن سخت تره، غمگین تره، ترسناک تره ولی همیشه مطمئن تره...

زخمم را پذیرفته‌ام، اما با هر اتفاق باز به سراغش می‌روم، برای آنچه می‌توانست باشد سوگواری می‌کنم، و با خود می‌گویم: اگر آن زخم نبود، شاید زندگی این‌گونه نمیشد...

وقتی بیش از حد «فداکار» باشی، به‌هیچ عنوان تبدیل به انسان ارزشمندتری نمی‌شی، بلکه فقط و فقط بیشتر در معرض سوءاستفاده قرار می‌گیری. درسته که احتمالا نگرانی‌هات از طرد شدن کمتر می‌شه، اما در عوض از خودت دور خواهی شد.

‏رفتار بقیه با تو، اغلب ارتباطی با این که «تو کی هستی» نداره، بلکه بیشتر به «او درون خودش با چه چیزی درگیر هست» مربوط میشه. وقتی این رو درک کنی، دیگه نیازی نمی‌بینی خودت رو ثابت کنی، آروم‌تر و مهربون‌تر می‌شی و از بعضی آدم‌ها نه با عصبانیت، بلکه با یه «باشه، فهمیدم» فاصله می‌گیری.

وقتی فکر می‌کنند قرار است با آن‌ها بحث کنم، من فقط با چشمانی پر از ناامیدی به آن‌ها نگاه می‌کنم...

زندگیم هرروز داره "کاریش نمیشه کرد" تر میشه.

دلم میخواد به اطرافیانم بگم من یه وقتایی واقعا نمیدونم چرا حالم بده، یه روزایی هست یهو به خودم میام میبینم غمگینم و هرچی فکر میکنم یادم نمیاد دلیلش چی بوده و چه فکری به اینجا رسوندتم و لطفا ناراحت نشین ازم.

من هيچ عجله‌اى ندارم. هرچی مال من باشه، راهشو پيدا ميكنه. ميذارم خود خدا برام بچینه🫠

همیشه به آدم‌ها شک دارم، همیشه حس میکنم آدم‌ها کاملا اون چیزی که بیان میکنن یا نشون میدن نیستن بلکه اون چیزی هستن که هیچوقت راجع بهش حرف نمیزنن...

اجازه ندید آدم‌ها احساسات و افکار بی‌ارزششون رو روی سر شما بریزن و از ذهنتون مثل سطل زباله استفاده کنن. بله، همدلی لازمه، اما باید مرز مشخصی بین حمایت از دیگران و به دوش کشیدن بار دیگران داشته باشید. هرگز همدلی افراطی نکنید وگرنه در نهایت، خودتون فرسوده، مضطرب و بیمار خواهید شد.

صبورتر شده ام، نه چون قوی ترم، چون فهمیده ام بعضی چیزها ارزش واکنش ندارند؛ نه چون بی اهمیت اند، چون دیگر توانش را ندارم! چراغی در من خاموش شده، آهسته، با هر بار بخشیدن، با هر بار نادیده گرفتن با هر بار امیدوار بودن و حالا فقط سکوت مانده و تاریکی ای که دیگر نمیترساندم چون از نور خود گذشته ام...