وردة حمراء🥀

می‌گفت دیروز همراه خانواده به گردش رفته بودند. نزدیک غروب، برای قدم‌زدن کنار رودخانه‌ای رفتند. رودخانه‌ای که با وجود بارندگی‌های امسال، آن قسمت از بسترش خشک مانده بود و تنها اندکی آب، میان گل‌ولای باقی بود. در همان مسیر، یکی از همراهان بسته‌ای را میان خاک‌ها دید. کاغذی که با دقت پیچیده و با چسپ و سنگ پوشیده شده‌بود. از روی کنجکاوی آن را باز کردند. داخلش نام چند نفر و نام مادرانشان نوشته شده بود؛ چیزی که به گفته‌ی اه…

کنارش نشسته بودم. بی‌وقفه صفحه را بالا و پایین می‌کرد. لحظه‌ای بلند می‌خندید، چند ثانیه بعد نگاهش آرام و غمگین می‌شد. پست بعدی اخمش را در هم می‌کشید و بعد بی‌آنکه فرصت کند هیچ‌کدام از این احساسات را زندگی کند، تصویر دیگری از راه می‌رسید. برایم عجیب بود... این همه فراز و فرود احساس، در چند دقیقه. این همه خنده و اندوه، تعجب، خشم و تحسین، در تصاویری که عمر بعضی‌هایشان به سی‌ثانیه هم نمی‌رسد. ذهن، هنوز درگیر معنای یک تص…

گاهی دلم برای کودکی تنگ می‌شود؛ برای روزهایی که خوشبختی همین بود که باد، تاب را کمی بلندتر ببرد...

آنچه بیش از هر چیز در ایمان دوست دارم، رحمتِ پنهانِ آن است، شاید همین ثمره واقعی قلب باشد. ایمان، پیش از آنکه درمان باشد سپر است؛ تو را از بسیاری لغزش‌ها حفظ می‌کند، در روزگاری که فتنه‌ها از هر سو قد می‌کشند و دنیا با هزار رنگ و نیرنگ، دل را به سوی خود می‌خواند. اما اگر روزی از پس همه‌ی این مراقبت‌ها هم لغزیدی قصه به پایان نمی‌رسد. ایمان، فقط هنر نگه‌داشتن ندارد، هنر بازگرداندن هم دارد. درهای رحمت را نمی‌بندد. دستت …

کلاس اول یا دوم دبستان بودم. نزدیک ظهر، من و مادربزرگ در خانه مانده بودیم و مشغول درست کردن پنیر بودیم. همه به مزرعه رفته بودند. در خانه به صدا درآمد. دو زن، برای کمک خواستن، پشت در ایستاده بودند. چهره‌ی اولی که به در نزدیک بود را خوب به یاد دارم آن یکی را نه، اما بیاد ماندنی‌تر شد. مادربزرگ، تکه‌ای از همان پنیر تازه را که با دستان کوچک خودم درست کرده بودم، به دستم داد تا برایشان ببرم. چند ساعت بعد خبر رسید که در سرا…

نزدیکِ غروب است. لباس‌ها را روی بند پهن کرده‌ام و گل‌ها سهمِ امشب‌شان را از آب گرفته‌اند. گرمای روز آرام‌آرام از تب افتاده و آسمان هنوز روشن است، اما ماه، سرِ موعد، خودش را به آسمان رسانده است. پرندگان، با نهایتِ توکل و نظمی که هیچ‌گاه به هم نمی‌ریزد، پهنه‌ی آسمان را به سمت خانه‌هایشان می‌شکافند. ایستاده‌ام و به این همه سادگی نگاه می‌کنم؛ به زندگی که بی‌هیاهو جریان دارد. آن‌وقت با خودم فکر می‌کنم ایمان قرار نیست ما ر…

صلوات جبران آن همه حق نیست؛ اما شاید اعتراف کوچکی باشد به این دلتنگی... شاید قدمی باشد برای کم‌کردنِ این فاصله... و شاید مرهم، برای دلی که دیر فهمیده چقدر از رسولِ رحمت ﷺ دور مانده است... اللَهُمَّ صَلِّ وَسَلِمْ وبارك عَلى نبِيِّنَا مُحَمَّـدْ ﷺ

سخت‌ترین گم‌شدن، گم شدن در میان شلوغیِ خودت است. جایی که سکوت، دیگر آرامش نیست؛ سنگینی است. جایی که خلوت، دیگر مأمن نیست؛ میدان نبرد فکرهاست. و آن‌وقت انسان می‌فهمد برای ادامه دادن، بیش از هر چیز به معنایی نیاز دارد که دوباره او را به خودش بازگرداند. جایی که در آن هیاهو‌ی درون بی‌هیچ توضیحی چشمانت را می‌بندی و دل فقط آرام می‌گوید: یارب...

Photo, posted without a caption

عالی بود... حیا گاهی تو را از چشمه عقب نگه می‌دارد؛ تا موسی را به راهت بیاورد...

روزها سهمِ نبودنش شد، شب‌ها سهمِ خواب‌های من. کاش راه‌ خواب‌هایم را هم گم‌ کند...

مؤمن در هر نبردی، به‌ویژه در نبرد با نفس، دلیلی محکم برای ایستادن دارد؛ رضایت خدا. شاید رنج بکشد، شاید دلش زخمی شود، اما می‌داند پایان این راه بی‌پاداش نیست. و اگر روزی هم لغزید، راه بازگشت بسته نیست؛ درِ امنِ توبه و ندامت همیشه گشوده است. شاید همین امید، بزرگ‌ترین سرمایه ی مؤمن در مبارزه با نفس باشد. #یادآوری