Dern.

Absolutely loved this.

finally a great picture of my bone collection (I still have s lot of them that I haven’t finished cleaning yet but here you go)

دیوانه‌وار عاشق یاد گرفتن چیزای جدیدم، عاشق خود فرایند یاد گرفتن. اینکه به یه سوالی که مدتها تو ناخودآگاهم جا خوش کرده پاسخ داده شه، فکر کردن به سوالای بیشتر، ارتباط دادن دونسته‌های جدیدم به قبلیا و ساختن یه مفهوم جدید. کاش میشد تا ابد زنده بود تا بتونی تا ابد یاد بگیری.

اینجا نشسته‌ای و تنها چیزی که می‌خواهی، انتظار کشیدن است؛ فقط انتظار، تا دیگر چیزی برای انتظار باقی نماند.

پانصد یا هزار تکه اطلاعات از برابر چشم‌های هوشیارت گذشته‌اند، اما حافظه‌ات از نگه داشتن حتی یکی از آن‌ها سر باز زده است.

بی‌تفاوتی‌ات ساکن و بی‌تلاطم است؛ آرامشی راکد. مردی خاکستری هستی که برایش خاکستری هیچ معنایی از ملال یا افسردگی ندارد.

زندگی‌ای است بی‌هیچ غافلگیری. می‌خوابی، راه می‌روی، و همچنان به زندگی ادامه می‌دهی. مانند موش آزمایشگاهی‌ای که دانشمندی حواس‌پرت، در هزارتوی آزمایش رهایش کرده و دیگر هرگز برنگشته است.

تنها چیزی که اهمیت دارد، تنهایی توست. هر کاری که بکنی، هر جا که بروی، هیچ‌یک از آنچه می‌بینی اهمیتی ندارد. هر کاری که انجام می‌دهی، بیهوده است. هیچ‌کدام از آنچه در جست‌وجویش هستی، واقعی نیست. تنهایی، تنها چیزی است که وجود دارد؛ هر بار که با آن روبه‌رو می‌شوی، هر بار که ناچار می‌شوی با خودت روبه‌رو شوی.

بدبختی یکباره بر سرت آوار نشد؛ آرام، نرم و تقریبا با تملق، راهش را به درون زندگی‌ات باز کرد. با وسواسی تمام در تار و پود زندگی‌ات نفوذ کرد؛ در حرکت‌هایت، در ساعت‌هایی که بیداری و خوابت را شکل می‌دهند، در اتاقت. شکاف‌های سقف را تصاحب کرد، خطوط چهره‌ات را در آینهٔ ترک‌خورده، دستهٔ ورق بازی را. یواشکی در چکه‌های شیر آبِ پاگرد خزید و با هر ضربهٔ ناقوسِ کلیسای سن‌روک که گذر هر ربع ساعت را اعلام می‌کند، در وجودت طنین انداخ…

به اتاقت برمی‌گردی، لباس‌هایت را درمی‌آوری، زیر ملحفه‌ها می‌لغزی، چراغ را خاموش می‌کنی و چشم‌هایت را می‌بندی. حالا همان ساعتی است که کتاب‌هایی را که هزار بار خوانده‌ای، باز هم با ملالی بی‌پایان ورق می‌زنی؛ همان ساعتی که ساعت‌ها از این پهلو به آن پهلو می‌شوی، بی‌آن‌که خوابت ببرد. این همان ساعتی است که با چشمانی باز در تاریکی دراز کشیده‌ای؛ دستت در امتداد تخت باریک، کورمال‌کورمال به دنبال زیرسیگاری، کبریت، آخرین نخ سیگ…

در روزی مثل همین امروز، کمی دیرتر یا کمی زودتر، بی‌آن‌که غافلگیر شوی، ناگهان درمی‌یابی که چیزی درست نیست؛ که زندگی کردن را بلد نیستی و هرگز هم نخواهی آموخت. چیزی درونت شکسته است. دیگر آن چیزی را حس نمی‌کنی که تا پیش از این به تو استحکام می‌بخشید. حسِ بودن، احساسِ تعلق داشتن به جهان یا زیستن در آن، آرام‌آرام از میان انگشتانت سر می‌خورد و محو می‌شود.

The Man Who Sleeps - 1974