واردات و دیگر

داشتیم چهارباغ ناهار می‌خوردیم و یهو کیو دیده باشیم خوبه؟ دکتر فتوحی رودمعجنی

من اخیراً در حال پرس‌وجو و مشورت برای خوندن کارشناسی ارشدم، رشتهٔ ادبیات فارسی. فکر کردم شاید بد نباشه مسائلم رو اینجا مطرح کنم که هم ذهنم یه مقدار منظم بشه، هم اگر کسی تجربه، اطلاع و پیشنهادی برای حل مسائل داشت، لطف کنه بگه. ■ قبلش بگم هدفم از خوندن ارشد چی هست و چی نیست: ◆ توقع ندارم از کلاس‌های ارشد چیزی یاد بگیرم. درس‌های ارشد چیزهایی‌اند که چندان دغدغهٔ من نیستند؛ متون کهنی مثل کشف المحجوب، جهانگشای جوینی، مرز…

رستاخیز کلمات #اثر دوش دیدم که اسرافیل صور خیال را برداشته بود و در جست‌وجوی مردگان قدم می‌زد چند گور خاک‌گرفته دید فقط اسم نرگس و لعل را توانست بخواند خوابشان سنگین بود با نفخهٔ اول پهلوبه‌پهلو شدند اسرافیل دید به نفخهٔ دوم نمی‌ارزند رفت کمی آن‌طرف‌تر: گوری که انبوهی عزادار بر سرش بود به‌جای زار زدن ماده تاریخ می‌سرودند و با نچ‌نچ کردن شکوه از دست‌رفته را تعزیتی می‌کردند اسرافیل زحمت دمیدن به خودش نداد چون بر گور…

چگونه می‌شود به مرد گفت که او زنده نیست، او هیچ‌وقت زنده نبوده‌ست.

چون خوارزمشاه فرمان یافت، ممکن نشد تابوت و جز آن ساختن که خبر فاش شدی. مهد پیل‌ راست کردند و شبگیر وی را در مهد بخوابانیدند و خادمی را بنشاندند تا او را نگاه می‌داشت و گفتند: «از آن جراحت نمی‌تواند نشست و در مهد برای آسانی و آسودگی می‌رود.» و خبر مرگ افتاده بود در میان غلامانش.

اگر غم را چو آتش دود بودی: ظاهر نمی‌شود اثر صبح، گوییا دود دلم دریچهٔ خاور گرفته است

واقعاً می‌ارزه آقای مسکوب؟

|بیژن الهی| و «ماهی و جفتش» |ابراهیم گلستان|

«کاغذ دیواری» از علی عبدالرضایی نقل از برگزیدهٔ شعر دههٔ هفتاد  دیواری کاغذپوش تفنگی سر به هوا در گوشه‌ای تنها سر به دیوار نهاده‌ست ببری که در کاغذ کمین کرده‌ست دیگر از تفنگ نمی‌ترسد آهوی ناگهانی که در چنگال ببر است یار تنهایی اوست با این همه تنهایی‌ام که بر تخت خوابیده‌ست حالا که نیستم با وقتی که هستم تنهاست و بارها با آهوی ناگهان و چشم‌های ببر از خواب پریده‌ست حالا آهویی که نمی‌ترسید ببری که…

زرین‌پور رو دوباره خوندم از کتاب گزیدهٔ هفتاد. تجربه‌م از خوندنش چیزیه که به‌خصوص از تجربهٔ خوندن حافظ داشتم تا حالا؛ اگه یه بار دیگه این شعر رو بخونی باز چیز تازه‌ای داره که پیدا کنی.

وجه‌های دیگه هم داره که بعدا می‌گم.

گاهی چنین می‌اندیشم که ادبیاتیِ تمام وقت بودن در نهایت به نفع ادبیات و ادبیاتی نیست، از وجوه مختلف. یه وجهیش وجه مالی و مادیه. همه می‌دونیم که توی ادبیات پول نیست و ادبیاتی با افلاس سروکله زده همیشه. بعضی از ادبیاتی‌های موفق از خانواده‌های پولدار و اشراف بودند که دغدغهٔ مالی نداشتند و راحت تونستند به ادبیات برسن، خوش به حالشون ما که بخیل نیستیم. بعضی‌ها اما ادبیات رو از شغلشون جدا کردند. این کار به‌نظرم خیلی تعیین‌کن…