گل های معرفت

کسانی که ما را دوست‌ دارند، از آن‌ها که از ما نفرت دارند خطرناک‌ترند، زیرا انسان قادر نیست در مقابل آن‌ها از خود مقاومتی نشان دهد. هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه‌ی یک دوست، انسان را به انجام کاری وادار کند که درست بر خلاف میل اوست. کریستین بوبن در حقیقت دوستانت دشمنند که ز حضرت دور و مشغولت کنند مولانا از دشمنان برند شکایت به دوستان چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم؟ سعدی دوستت دارم و دانم که تويی دشمن جانم از چه با دش…

زهی عشق! زهی عشق!🌱 "عشق قدرتی قاهر است و خیری عظیم و کامل. فقط با عشق هر بار گرانی سبک می‌گردد و همه‌ی ناهمواری‌ها، هموار. هر مشقّتی را تاب می‌آورد، چونان که هیچ است، و همهٔ تلخی‌ها را شیرین و خوشایند می‌گرداند... عشق به سوی امور عالی اوج می‌گیرد و با هیچ‌یک از امور دانی [از پرواز] وانمی‌ماند. عشق طالب آن است که آزاد باشد و با هر خواهش دنیوی غریبه بماند، مبادا که چشم باطنش تار گردد و خودپسندی دنیوی مانعش شود یا که…

"هرگز کسی را ندیده‌ام که، هر قدر هم دیندار و مخلص، گه‌گاه انقطاعِ فیض را نیازموده و یا کاهش ایمان را حس نکرده باشد. تاکنون هیچ قدّیسی نبوده است که با وجود برخورداری از جذبه و اشراقِ شدید، دیر یا زود به ابتلا دچار نیامده باشد... هرآینه، ابتلای سابق، غالباً نشانه‌ی عافیتِ لاحق است." - تشبُّه به مسیح، توماس آکمپیس، ترجمهٔ سایه میثمی، نشر هرمس، ص۱۲۲-۱۲۳. "مرد آن است که در ناخوشی خوش باشد. در غم شاد باشد. زیرا که داند آن…

یا حسین‌بن‌علی خون گرمِ تو هنوز از زمین می‌جوشد هر کجا باغ گل سرخی هست آب از این چشمه‌ی خون می‌نوشد سرِ حق بر نیزه‌ست خیل آزادگی آواره صحرای ستم از سیه‌کاری شمران و یزیدان فریاد یا حسین‌بن‌علی همتت همره حق جویان باد! هوشنگ ابتهاج @Tafakkor

"اگرچه بدکاران می‌گویند که ما آسوده‌ایم؛ هیچ بدی [و آسیبی]به ما نرسد و احدی زَهره‌ی آن ندارد که ما را بیازارد، اما به ناگهان خشم خداوند، سر برخواهد کشید و همه‌ی کارهایشان بر باد و نقش‌هایشان بر آب خواهدشد." تشبُّه به مسیح، توماس آکمپیس، ترجمهٔ سایه میثمی، نشر هرمس، ص۱۱۳. أَيْنَمَا تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَلَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوجٍ مُشَيَّدَةٍ... (نساء/۷۸) هر کجا باشید هر چند در قلعه‌های مرتفع و استوار، مرگ…

مسافری غریب "اگر می‌خواهی ثابت‌قدم باشی و وقار و متانتت افزون گردد، همواره به خاطر بسپار که در زمین، مسافر و غریبی." (تشبُّه به مسیح، توماس آکمپیس، ترجمهٔ سایه میثمی، نشر هرمس، ص۶۷) هیچ می‌دانی چه می‌گوید رباب ز اشک چشم و از جگرهای کباب... ما غریبان فراقیم ای شهان بشنوید از ما الی الله المأب ای مسافر دل منه بر منزلی که شوی خسته به گاهِ اجتذاب (دیوان شمس، غزل ۳۰۴) "زودتر بپز ای رشته! آخر غریبم!" (مقالات شمس تبریز…

به گمانم زیستِ عاشقانه کارِ دشواری است -یا بهتر است بگویم سهلِ ممتنع است. به تنهایی البته دشوارتر هم هست. در کنارِ یارِ جانی و مونس روحی که باشی دشواری‌ها آسان می‌شود. می‌توانی ترانه بخوانی، شعر و قصه بگویی، آفاق و انفس را زیر پا بگذاری و هرگاه که دلت خواست دل به دریا بزنی و در میان امواج ریز و درشتِ زندگی غوطه ور شوی‌‌. سوار بر موجی از امواج دریای خیال به دور دست‌ها بروی، آنجا که بر بلندی‌های بادخیز آوای عاشقانه‌ی غ…

گیرم که هزار مُصحف از بر داری با آن‌ چه کنی که نفسِ کافر داری! |به نقل از ابوسعید ابوالخیر|

"همه کس بالطّبع طالبِ دانش است، اما از دانش فی‌نفسه چه سود اگر خشیّتِ خداوند نباشد؟ روستازاده‌ای خاضع که سر در عبودیتِ خدا دارد، نزدِ خدا بس پسندیده‌تر از اندیشمندِ مُتَفرعنی است که مسیرِ اختران را می‌داند اما روحِ خویشتن را به غفلت وامی‌نهد." (تشبُّه به مسیح، توماس آکمپیس، ترجمهٔ سایه میثمی، نشر هرمس، ص۳۵) صد هزاران فضل داند از علوم جانِ خود را می‌نداند آن ظَلوم داند او خاصیّتِ هر جوهری در بیانِ جوهرِ خود چون خری…

انگیزه‌ی مطالعه "مگذار قدر و اهمیت نگارنده و عظمت یا قلّتِ دانسته‌هایش بر تو اثر کند، بلکه بگذار تا عشق به حقیقتِ محض، انگیزه‌ی مطالعه‌ی تو باشد. در پیِ آن مباش که بدانی این قولِ کیست؟ بل به آنچه در قول آمده عنایت کن." (تشبُّه به مسیح، توماس آکمپیس، ترجمهٔ سایه میثمی، نشر هرمس، ص۴۲) امام على(ع) : اُنظُر إلى ما قالَ و لاتَنظُر إلى مَن قالَ. به گفته بنگر نه به گوينده‌ی آن. امام باقر(ع): خُذُوا الْكَلِمَةَ الطَّي…

معنای زندگی درآن ششصد شبِ تنهایی[زندان انفرادی]، شبی خواب‌ دیدم که تالار بزرگی‌است بی سر و پایان و تمامی چهره‌های آشنایم جمع‌اند و من از انسان و زندگی و فلسفه‌ی زیستن و بودن حرف می‌زنم. ناگهان یکی از میان جمع برخاست و پرسید "شما که‌ همیشه‌ از انسان و فلسفه‌ی وجود و این مسائل حرف می‌زنید اصلا می‌توانید بگویید که زندگی خود چیست و معنای آن کدام است؟" آدم در خواب توانایی هایی دارد که در بیداری فاقد است. بی‌درنگ و بااطمی…

آدمِ پُرخوانده[=کِرمِ کتاب] او می‌خوانَد فقط برای آن که بخواند، برای آن که آنچه را خوانده است از بر کند. برای او کتاب فرشته‌ای نیست که به محض گشودن دروازه‌های بهشت پَر بگیرد و ناپدید شود، بلکه بُتی است بی‌حرکت که او آن را تنها به‌خاطر خودش می‌پرستد و، به عوض اینکه اندیشه‌هایی که برمی‌انگیزد منزلتی واقعی بدان ببخشند، به تمام آنچه در اطرافش وجود دارد شأنی کاذب می‌بخشد‌... ذهن غیرخلّاق او[آدم پُرخوانده] بلد نیست محتوای…