پارسا دارابی

مردها و زبان محبت مرد می‌تواند برای زنش کم نگذارد. بیشتر از توانش کار کند تا سقفی بالای سرشان باشد. هر وقت از کنار ویترینی رد شود که چیزی چشمش را بگیرد، برایش بخرد. هر چند وقت یک‌بار چمدانی ببندد و بگوید: «چند روز از این حال‌وهوا دور شویم» و خیال کند همین‌ها کافی است، خیال کند آدم اگر دوست داشتن را زندگی کند، دیگر لازم نیست درباره‌ی آن حرف بزند. فقط یک چیز را می‌تواند بلد نباشد. اینکه گاهی روبه‌روی همان زنی که همه‌…

❤20👍3💔2🔥2🤝2🤩2😁1

صرف نظر از حوزه‌ی مورد علاقه‌تان، اگر هدف شما تقویت قلم در نویسندگی است، دو ضرورت پیش رویتان قرار دارد؛ نخست، مطالعه‌ی دقیق و مستمر آثار اصیل نثرنویسان معاصر ایران (از پیشگامان این مهم تا نسل‌های میانی و سپس مدرن)؛ چرا که زبان و سبک نویسندگی جز از رهگذر خواندن جدی شکل نمی‌گیرد. دوم، به حداقل رساندن اتکا به هوش مصنوعی. بی‌تردید، در روزگار ما استفاده از هوش مصنوعی امری اجتناب‌ناپذیر است، اما باید کوشید تا این ابزار ت…

❤18👍1

. هیچ‌ انسانی بر روی صحنه، فراتر از تمرین‌های پشت‌صحنه‌اش ظاهر نمی‌شود! هرچه هست، از قبل در تنهایی‌اش ساخته شده. برای مطالعه؛ خلوت، گارگاه خاموش هویت @parsadaa88

❤9👍5

آتشی برای زمستان خودم یک چیز درباره‌ی برخی آدم‌ها هست که دیر خودش را نشان می‌دهد! آن‌قدر دیر که بعد از فهمیدنش، دیگر نمی‌شود مثل قبل از هر خوشی‌ای حرف زد. خبر خوب را همه دوست دارند، اما تا وقتی که از دیوار زندگی خودشان بالا نرود. خبر خوب که می‌دهی، همیشه همان لحظه به تبریک نمی‌رسد. گاهی یک مکث کوتاه میانشان می‌افتد، نه آن‌قدر که به چشم بیاید، اما هست. در همان چند ثانیه، آدم بی‌اختیار از زندگی خودش می‌گذرد. یاد چیزه…

❤17👌3🤝2

ذهن، راوی قابل اعتماد؟ ذهن ما دو جور راه می‌رود. گاهی قبل از آنکه فرصت فکر کردن پیدا کنیم، تصمیمش را گرفته است. بعد تازه عقل از راه می‌رسد که توضیح بدهد چرا آن تصمیم درست بوده. انگار بیشتر وقت‌ها اول انتخاب می‌کنیم و بعد، برای انتخابمان دلیل پیدا می‌کنیم. از همین‌جاست که آدم به‌ندرت خودش را وسط یک اشتباه می‌بیند. ذهن، به‌سادگی قبول نمی‌کند تصویری که سال‌ها از خودش ساخته، ترک بردارد. اگر رفتارش با آن تصویر جور نباشد…

❤14

از ریشه‌های بلوط تا ریشه‌های ما بلوط زاگرس را اگر فقط یک درخت ببینیم، چیزی از او نفهمیده‌ایم. او شبیه پیرمردی است که هزاران سال است که بر بلندای کوه‌های سر به فلک کشیده‌ی دیار ما نشسته، بی‌آنکه سخنی بگوید، اما تمام تاریخ این سرزمین را از بر است. هویت نیز چیزی جز همین نیست، آنچه در سکوت، قرن‌ها دوام می‌آورد و بی‌آنکه خود را به رخ بکشد، ما را همان آدم‌های دیروز نگه می‌دارد. ما کوردها، خیلی قبل‌تر از آنکه نام‌مان در …

❤15

سهم تو را کسی با خود نمی‌برد آدم، تا وقتی تنها راه می‌رود، خیال می‌کند دلش را خوب می‌شناسد. امتحان دل، از جایی آغاز می‌شود که دیگری هم پا در همان راه بگذارد. آن‌وقت، پیش از آنکه چیزی درباره‌ی او معلوم شود، چیزی از خود ما آشکار می‌شود، چیزی که سال‌ها، آرام و بی‌صدا، در گوشه‌ای از دل پنهان بوده است. موفقیت دیگران، از همان امتحان‌هاست... کافی است یک روز، کسی با چشم امید سراغت بیاید. نه پولی از تو بخواهد، نه جایگاهت ر…

👍7❤5

تاوان انکار خویشتن سخت‌ترین گفتگوی زندگی، آن گفتگویی است که هر شب، در سکوت، میان انسان و وجدانش آغاز می‌شود. بیشتر ما از حقیقت نمی‌گریزیم، از تصویری می‌گریزیم که حقیقت، از ما خواهد ساخت. برای همین، سال‌ها خودمان را طوری روایت می‌کنیم که تاب نگاه کردن به خویش را از دست ندهیم. عجیب است، آدم می‌تواند همه را فریب بدهد و باز هم آرام نخوابد. وجدان، حافظه‌ای دارد که هیچ توجیهی در آن پاک نمی‌شود. هرچه بیشتر برای خودمان دلی…

❤11🔥3👍1😢1

رهایی از هویت قربانی می‌دانیم. همه‌مان می‌دانیم که بعضی زخم‌ها تقصیر ما نبوده‌اند. کسی نمی‌تواند کودکی از دست‌رفته را برگرداند، خیانتی را که دیده‌ایم پاک کند، یا سال‌هایی را که زیر بار تحقیر گذشته‌اند، از تقویم عمرمان خط بزند. اما یک حقیقت دیگر هم هست، حقیقتی که شنیدنش به‌راستی آسان نیست. باید از یک اعتراف ساده شروع کرد: زندگی سخت است. مشکل خیلی از ما این نیست که زندگی سخت است، مشکل این‌جاست که فکر می‌کنیم نباید سخ…

❤19👍1🔥1

مردها، این را بدانند بعضی مردها تمام عمرشان را صرف ساختن خانه می‌کنند، بی‌آنکه یک بار از خودشان بپرسند، این خانه، پناه هم هست یا فقط سرپناه؟ فرق این دو، از بیرون معلوم نیست. ممکن است یخچال پر باشد، اجاره عقب نیفتاده باشد، بچه‌ها چیزی کم نداشته باشند و زندگی، روی کاغذ، بی‌نقص به نظر برسد. اما شب که می‌شود، زنی همان گوشه‌ی خانه بنشیند و هنوز نداند اگر دلش شکست، اگر ترسید، اگر خسته شد، می‌تواند بیاید و بی‌واهمه کنار ت…

❤14👍4🔥1

خانم‌ها، این را بدانند گاهی تصور می‌شود که آدم‌ها وقتی می‌روند که دیگر دوست ندارند. اما همیشه قصه این نیست. بعضی رفتن‌ها از جایی شروع می‌شود که آدم هنوز دوست دارد، اما دیگر نمی‌تواند با خودش کنار بیاید. برای اغلب مردها، احترام یک تعارف قشنگ یا یک رفتار مؤدبانه نیست. احترام، سقف رابطه است، چیزی که زیرش آدم جرئت می‌کند خودش باشد؛ ضعفش را نشان بدهد، تکیه کند، حرف دلش را بزند و دوست بدارد. وقتی این سقف ترک برمی‌دارد، ع…

👍11💯7❤4👌1🔥1😁1😭1

کمال‌گرایی، دشمن زندگی برخی آدم‌ها نه از سختی راه می‌ترسند! نه از شکست، از معمولی بودن می‌ترسند. از اینکه کاری انجام دهند که شاهکار نباشد. برای همین، دست نگه می‌دارند، بیشتر فکر می‌کنند، بیشتر صبر می‌کنند، بیشتر خودشان را آماده می‌کنند. و زندگی، همان‌جا آرام آرام از کنارشان رد می‌شود. حقیقت این است که هیچ درختی با اولین بهار، باشکوه نمی‌شود. هیچ دستی با اولین تمرین، هنرمند نمی‌شود. هیچ انسانی هم با اولین قدم، به خو…

❤14👍2🔥1