Elle

این‌که فصل بعدی پاییزه و هوا قراره مطلوب و دما ملایم باشه خوشحالم می‌کنه. کاش روزها ساعت ۵ تموم نمی‌شدن فقط.

Photo, posted without a caption

در توصیف اسف‌بار بودن وضعیت می‌تونم بگم که زندگیم مثل اون مدل کیک کشمشی تامسون شده که کل کیک اون ابهامه و کشمش‌ها چیزهای کوچیک و روزمره که بهشون پناه می‌برم تا حواسمو پرت کنم. ولی خبر خوب اینه که از وقتی چرخه رو فهمیدم، بهترم.

اینجاست که جناب حافظ می‌گه: حَدیث از مُطرب و مِی گو و رازِ دَهر کمتر جو که کس نَگشود و نَگشاید به حکمت این مُعمّا را

من یه فولدر توی saveهای اینستاگرامم داشتم که شبیه wishlist بود و توش چیزهایی که می‌خواستم بخرم رو ذخیره می‌کردم. در طول زمان اون فولدر آپگرید شده به ذخیره کردن همچین ویدیوهایی/ ورژن‌های مختلفی از زندگی که در حالت عادی خودم به عنوان آپشن به ذهنم نمی‌رسه این چیزها چون همه‌ش درگیر بقاییم. نمی‌دونم کلا زندگی هم در تصویر بزرگتر پر از ابهامه و ابهام تو این حالت یعنی بی‌نهایت احتمال وجود داره. شاید ۵ سال دیگه همچین جایی بود…

اوایل ممکنه اضطرابت بیشتر هم بشه. این مهمه. چون قبلاً هر وقت ابهام بالا می‌رفت سریع با تحلیل آرومش می‌کردی؛ حالا مغز می‌گه «خب چرا هیچ‌کس کاری نمی‌کنه؟ باید حلش کنیم!» اگر همون‌جا مقاومت کنی، داری چیزی کاملاً جدید بهش یاد می‌دی: «من می‌تونم ندانم و همچنان زندگی کنم.»

راه‌حل چیه؟ اینکه بتونم یاد بگیرم با ابهام زندگی کنم. این‌که به مغزم یاد بدم تلاش من برای حل کردن اون موضوع قرار نیست ابهام فعلیش رو از بین ببره. این‌که هر وقت دیدم دارم به یه تحلیل جدید می‌رسم با خودم بگم به اندازه کافی فکر کردی و این چیزی نیست که بتونی با فکر کردن حلش کنی، اوکیه که نمی‌دونی؛ با ندونستن نمی‌میری. اوکیه که این موضوع همین‌جوری بمونه تا وقتی دیتای جدید بیاد. تا اون موقع عین بچه‌ای که باید حواسشو با چیز…

یه چیزی که متوجه شدم اینه که ابهام در من اضطراب رو تریگر می‌کنه. من برای فرار از اضطراب شروع می‌کنم به تحلیل کردن اون موضوع. خیلی خیلی زیاد بهش فکر می‌کنم، هر روز از جنبه‌های مختلف می‌بینمش، همون اتفاقات رو بدون اینکه دیتای جدیدی وجود داشته باشه برای بار هزارم در قالب‌های مختلف مرور می‌کنم؛ در واقع دارم سعی می‌کنم فضاهای خالی‌ای که به‌خاطر ابهام وجود دارن رو با تحلیل پر کنم. این بهم حس کنترل داشتن روی اون موضوع رو می…

یا یک زوج دیگه‌ای هستن که مهاجرت کردن یه شهر ساحلی و اونجا یه بوتیک هتل خریدن. طبقه بالای هتل می‌شه خونه خودشون و پایین هم کلا ۶ تا اتاق هست. داشتن پروسه تمیزکاری و تعمیرش رو نشون می‌دادن که سال بعد بتونن افتتاحش کنن. نمی‌دونم چیزی به اسم بوتیک هتل داریم ما تو فارسی یا نه (بی‌سوادی من رو تو این مورد ببخشید نمی‌خوام الان برم سرچ کنم)، ولی این کانسپت توی ترکیه خیلی رایجه و به هتلی گفته می‌شه که کوچیکه و معمولا یه خونه‌…

یک دوستی دارم (پسر) که می‌خواد لاغر شه برای همین از روی سبک تغذیه یکی دیگه از دوستامون به این نتیجه رسیده که اگه برنج رو قطع کنه و فقط یه روز درمیون بخوره پس لاغر می‌شه. یه ماه می‌گذره و می‌بینه لاغر نمی‌شم و به این نتیجه رسیده که هر کاری می‌کنه لاغر نمی‌شه. حالا من یکی دوبار براش توضیح دادم که هیچ ماده غذایی‌ای تو رو به تنهایی چاق نمی‌کنه، چیزی که مهمه نقصان کالریه. تو می‌تونی هر روز شیرینی بخوری اما در انتهای روز چ…

میلیم به اینکه توی توئیتر و این‌ها بنویسم کمتر شده چون این مدت همه‌ش تو غار خودم بودم (درس می‌خوندم و می‌گشتم با دوستام)، ولی نسبت به این کانال اصلا این حس رو ندارم چون همیشه feels like home.

من چون ترکی استانبولی بلدم از تایم‌لاین ترکیه هم پست‌های خیلی زیادی توی اینستاگرام می‌بینم. اخیراً یه سری پست می‌بینم از زوج‌هایی که از استانبول یا شهرای بزرگتر مهاجرت کردن به شهرهای ساحلی کوچیک. این آدما معمولاً کارهای خیلی سطح بالایی داشتن اما الان یا یه بیزینس آنلاین دارن یا از همون سوشال میدیا دارن پول درمیارن. یه ورژنی از زندگی شبیه این تهرانی‌های پولداری که می‌رن قشم و یه بیزینس کوچیک راه میندازن (پول فاکتور خی…